Saydnaya Meryem Ana Manastırı

Geleneğe göre Saydnaya yakınlarında ava çıkan I. Justinianus bir ceylanı bir dağın tepesine kadar kovalamış, orada Meryem Ana görünerek ona bir kilise inşa etmesini söylemiştir; Almanca ve Arapça Vikipedi alanı ve tasarımı belirleyen iki görümden söz eder. Justinianus manastırı Meryem Ana'nın Doğuşu Bayramı'nda takdis etmiştir. Arapça Vikipedi oradaki manastır yaşamının 5. yüzyıla uzandığını ekler. Kaynaklar Şam'a uzaklığı 40 km (İngilizce) ya da 30 km (Arapça) olarak verir.

Ortaçağda Saydnaya, Thietmar'ın Liber peregrinationis'i ve Strazburglu Burchard'ın Itinerarium'u dahil Latin hac anlatılarında yer alan popüler bir hedefti. Bunlar ikonayı boyundan aşağısı “ete bürünmüş” ve kutsal yağ sızdıran bir ikona olarak tanımlar; bu özellik Arapça kaynaklarda yer almaz. 1759'da bir deprem manastıra kısmen zarar vermiş, 1860'ta ise Dürzi isyancılar muhtemelen manastıra zarar vermiştir. 1883'e gelindiğinde ortaçağ kilisesinden yalnızca apsis kalmıştı; bu apsis modern kiliseye dahil edilmiştir. Bir resim parçası bulunan yan bir oda 12. ya da 13. yüzyıla tarihlendirilmiştir.[1][2][3]

Ana şapelde çok sayıda ikona ve sunağın önünde ahşap bir ikonostasis bulunur. Şapelden ayrı olan hac ziyaretgâhında, gümüş kapılı süslü bir nişin ardında gizli tutulan ve iki yanında daha sonraki ikonaların bulunduğu Şağura (“Şanlı”) adlı Meryem ikonası yer alır. Hacıların bıraktığı gümüş haçlar ve diğer adaklar duvarlarda asılıdır. Arapça Vikipedi yüzlerce kitap ve el yazmasından oluşan bir kütüphaneden söz eder.[1][2][3]

Manastır rahibeler tarafından yönetilir; Arapça Vikipedi yaklaşık yüz rahibeden söz eder. Her 8 Eylül'de hacılar Saydnaya Meryem Ana bayramı için gelir – Almanca ve Arapça Vikipedi'ye göre Hristiyanlar ve Müslümanlar, İngilizce Vikipedi'ye göre Hristiyan hacılar.[1][2][3]

Üç kaynağın üçü de manastırın Suriye iç savaşı sırasında hasar gördüğünü belirtir; Almanca Vikipedi hasarı ağır olarak nitelendirir. Hiçbiri yıl ya da ayrıntı vermez.[1][2][3]