Leca

İngilizce ve Almanca Vikipedi alanını yaklaşık 900 km² olarak verir; güneyde 45 km'lik İzra–Şehba hattı ile kuzeyde Burak'ın çevresi arasında bir üçgen oluşturur. Ortalama yükselti 600 ila 700 m'dir ve Şehba'nın hemen batısındaki en yüksek volkan konisi 1.159 m'ye ulaşır. Sivri bazalt kayalarla dolu, gri, dağılmış lav alanları baskındır; aralarında köylerin tarlalarının bulunduğu daha ince topraklı çöküntüler (ka') yer alır.

Kaynaklar azdır; su çoğunlukla sarnıçlarda depolanır ve yazın kıtlık şiddetlidir. Arapça Vikipedi bazalt örtüyü Cebel el-Arab'ın, özellikle Tell Şihan'ın püskürmelerine bağlar.[1][2][3]

Bölge İbranice Kutsal Kitap'ta Argob, Luka İncili'nde ise Trakhonitis (“engebeli bölge”) olarak geçer. MÖ 27'ye gelindiğinde Roma bölgeyi Büyük Herodes'e vermiş, Herodes oraya 3.000 İdumeli yerleştirmiştir; MÖ 4'teki ölümünden sonra bölge Tetrark Philippos'a, yaklaşık MS 34'te Suriye eyaletine ve Traianus döneminde Arabia eyaletine geçmiştir. Bölgeden bir Roma yolu geçiyordu ve 1. ile 4. yüzyıllar arasında aralarında Philippopolis (Şehba) ve Zorava'nın (İzra) bulunduğu tiyatrolu, sütunlu caddeli ve tapınaklı kasabalar gelişmiştir. Bizans döneminde yapı faaliyeti artmış; Zorava'da 515'te Aziz Yorgi martiryumu tapınağın yerini almıştır.

El-Leca adı ilk olarak ortaçağda kaydedilmiştir; Moğol istilalarından kaçanlar 13. yüzyılda bölgeyi yeniden iskân etmiştir. 17. yüzyıla gelindiğinde bölge büyük ölçüde terk edilmiş ve Sulut bedevileri tarafından otlak olarak kullanılmıştır. 18. yüzyılın sonlarından itibaren ve özellikle 1860'tan sonra Dürzi yerleşimciler gelmiş, bu da 1868'de Sulutlarla çatışmalara yol açmıştır. Arapça Vikipedi'ye göre silahlı muhalefet grupları 2011'in sonlarında Leca'ya çekilmiş, Mart 2012'de ordu bölgeye bir saldırı başlatmıştır.[1][2][3]

İngilizce Vikipedi Roma dönemi kalıntıları bulunan yaklaşık yirmi, Bizans dönemi kalıntıları bulunan en az otuz ve İslam dönemi kalıntıları bulunan en az on üç alan sayar; Arapça Vikipedi'ye göre Fransız heyetleri 2003 ile 2007 arasında yaklaşık 700 arkeolojik alan kaydetmiştir. Bugün merkezde ve doğuda Dürziler, batı kenarındaki köylerde ise Müslümanlar ve Melkit Hristiyanlar yaşar; köylerin çoğu antik kalıntılar arasında yer alır.

31 Mayıs 2006 tarihli bir bakanlık kararnamesi Leca'yı koruma alanı ilan etmiş, Mayıs 2009'da ise UNESCO onu Suriye'nin ilk – Arapça Vikipedi'ye göre şimdiye kadarki tek – biyosfer rezervi olarak belirlemiştir.[1][2][3][4]