Meczet Sajjida Rukajja

Według tradycji szyickiej Rukajja była najmłodszą córką Husajna, według arabskojęzycznej Wikipedii z jego żony Umm Ishak. Była świadkiem bitwy pod Karbalą w 680 roku, a następnie została zabrana wraz z pojmanymi kobietami i dziećmi do Jazida w Damaszku, gdzie umieszczono ich w ruinie w pobliżu jego pałacu. Gdy dziecko obudziło się w nocy, płacząc za ojcem, Jazid kazał przynieść mu jego głowę; zmarła wkrótce potem, według artykułu arabskojęzycznego 7 safara 61 AH, w wieku trzech lub czterech lat, i została pochowana na miejscu. Anglojęzyczna Wikipedia przytacza tradycję, według której jej ciało przeniesiono później na obecne miejsce po zalaniu grobu.

Arabskojęzyczna Wikipedia przypisuje pierwszą budowlę nad grobem sułtanowi ajjubidzkiemu w 526 AH, a następnie małą kopułę w 768 AH. Odnotowano renowacje w 1280 AH (w innym miejscu tego samego artykułu 1125 AH) i 1323 AH, tę drugą przeprowadzoną przez Alego Asghara Chana, wielkiego wezyra Iranu. Od 1399 AH (1980) sanktuarium, do tego czasu nie większe niż 60 metrów kwadratowych, rozbudowywano przez kilka lat w zespół o powierzchni około 4000 metrów kwadratowych; anglojęzyczna Wikipedia datuje budowę meczetu wokół mauzoleum na 1985 rok.[1][2]

Nowa budowla nawiązuje do stylu o wpływach perskich, z wyraźną symetrią, bogatymi dekoracjami lustrzanymi i złoconymi oraz okładzinami z płytek, zachowując jednocześnie elementy architektury islamskiej, takie jak dziedziniec, arkady i ornament. Obejmuje grób i starą kopułę, z przestrzenią modlitewną, obejściem i dziedzińcem o powierzchni około 600 metrów kwadratowych obok. Nad grobowcem wznosi się żebrowana kopuła. Kenotaf otacza nowa krata nagrobna (zarih), wykonana według artykułu arabskojęzycznego przez czterdziestu rzemieślników i opatrzona hadisami i wersami. Wokół grobu biegną złocone wiersze, w tym jeden autorstwa Mustafy Dżamala ad-Dina.[1][2]

Zespół służy jako miejsce modlitwy, a przede wszystkim jako szyickie miejsce pielgrzymek, odwiedzane według anglojęzycznej Wikipedii przez dziesiątki tysięcy osób. Uroczystości upamiętniające odbywają się zwłaszcza w miesiącach muharram i safar, a historię Rukajji wspomina się co roku w dniu Aszury. Dla szyitów symbolizuje ona cierpienie rodziny Proroka po Karbali. Arabskojęzyczna Wikipedia wymienia pielgrzymów z Iranu, Iraku, państw Zatoki Perskiej, Libanu i Pakistanu, a także zagraniczne delegacje przybywające, by zobaczyć jego islamską architekturę i dziedzictwo.[1][2]

Według arabskojęzycznej Wikipedii sanktuarium leży około 100 metrów za Meczetem Umajjadów, w pobliżu sanktuarium głowy Husajna i obok Bab al-Faradis w Suku al-Amara; artykuł anglojęzyczny odnotowuje także jego bliskość Suku al-Hamidijja.[1][2]

Wykorzystane źródła nie zawierają datowanych informacji o zniszczeniach ani restauracji po rozbudowie w latach 80. XX wieku. Anglojęzyczna Wikipedia wspomina, bez podania daty, o pracach budowlanych związanych z wojną.[1][2]