Tempel van Bel

De tempel verrijst op een tell die sinds het derde millennium v.Chr. bewoond is, boven een eerdere Hellenistische tempel. De Engelstalige en de Arabischtalige Wikipedia dateren de inwijding op 32 n.Chr., waarbij het Arabischtalige artikel een inscriptie op een beeldvoetstuk van 6 Nisan in het Seleucidische jaar 343 aanhaalt; de Duitstalige Wikipedia noemt daarentegen 32 v.Chr. De zuilengangen van het hof werden tussen ongeveer 80 en 120 gebouwd, de westelijke zuilengang pas rond het midden van de tweede eeuw. De troepen van Aurelianus plunderden de tempel in 273, waarna de keizer hem liet herstellen.[1][2][3][4]

Een muur van ongeveer 205 m lang omsloot een geplaveid hof met Korinthische zuilengangen, toegankelijk via de westpoort. Op een podium in het midden stond de cella, omgeven door zuilen. Ongebruikelijk voor een tempel van Romeins type lag de ingang aan een lange zijde; binnen bevonden zich twee heiligdommen, in het noorden en het zuiden, alsmede vensters en trappen naar dakterrassen.[1][2]

De tempel werd tussen 385 en 388 onder de pretoriaanse prefect Maternus Cynegius gesloten en werd in de Byzantijnse tijd een kerk. Onder de Omajjaden diende een deel ervan als gemeenschapsmoskee; vanaf 1132 was het tempelterrein een citadel die het dorp Tadmur omsloot. De moskee en de huizen bleven in gebruik totdat Frans-Syrische archeologen het terrein in de jaren 1920 ontruimden (de Arabischtalige Wikipedia noemt 1930).[1][3][4]

Het plafond van het noordelijke heiligdom toonde een godheid te midden van de zeven planeten en de twaalf tekens van de dierenriem. Een reliëf met een kameel die het beeld van de god draagt en gesluierde vrouwen documenteert de feestprocessies. UNESCO rekent de tempel tot de belangrijkste religieuze gebouwen van de eerste eeuw n.Chr. in het Oosten.[1][3][5]

IS blies het tempelgebouw op 30 augustus 2015 op; op 31 augustus bevestigde UNITAR aan de hand van satellietbeelden de verwoesting van het hoofdgebouw en een aangrenzende zuilenrij. De toegangsboog en de buitenmuren bleven gespaard. In juli 2017 scande het Franse bedrijf Art Graphique et Patrimoine het puin als basis voor de planning van een restauratie.[1][2]