Kasteel van Saladin

De plek is sinds ten minste het midden van de 10e eeuw versterkt; de eerste bekende bezitter was volgens de Engelstalige Wikipedia een leenman van de Hamdanidische emir Sayf al-Dawla. In 975 nam de Byzantijnse keizer Johannes I Tzimiskes haar in, en de Byzantijnen breidden de vestingwerken uit. Rond 1108 kwam zij aan het kruisvaardersvorstendom Antiochië; de Duitstalige Wikipedia noemt Tancred. Robert (in de Engelstalige Wikipedia "de Melaatse" genoemd) hield haar vanaf ten minste 1119; volgens de Duitstalige Wikipedia werd hij datzelfde jaar gevangengenomen en terechtgesteld, en bouwde zijn zoon Willem het kasteel op grote schaal uit. Ongebruikelijk genoeg werd het nooit aan een ridderorde toevertrouwd.

In juli 1188 belegerden Saladin en zijn zoon az-Zahir Ghazi het kasteel; de dagdata verschillen (Engelstalige Wikipedia: aankomst 27 juli, bestorming 29 juli; Duitstalige Wikipedia: aankomst 24 juli, bres 26 juli). Na twee à drie dagen beschieting drongen de aanvallers binnen en gaf het garnizoen zich tegen betaling van losgeld over. Saladin schonk het kasteel aan de emir Nasir al-Din Mankawar, wiens erfgenamen het hielden tot 1272, toen het aan sultan Baibars kwam. De dissidente emir Sunqur al-Ashqar maakte het in de jaren 1280 (Duitstalige Wikipedia: 1280) tot het centrum van een half-onafhankelijk emiraat, totdat hij het in 1287 aan sultan Qalawun overgaf. Onder de Mamelukken bleef het tot ten minste het einde van de 14e eeuw van betekenis, maar werd later verlaten.[1][2][3]

Het kasteel beslaat een ongeveer 700 meter lange bergrug (Arabischtalige Wikipedia: 740 m), die oorspronkelijk in het oosten met een plateau verbonden was. Daar werd een 28 meter diepe gracht in de rots uitgehouwen, waarbij een rotsnaald bleef staan als steun voor de brug; de Engelstalige Wikipedia geeft de lengte en breedte op als 156 m en 14–20 m, de Duitstalige Wikipedia als 130 m en 20 m. Een donjon met muren van ongeveer 5 meter dik, deels gebouwd uit bossageblokken tot vier meter lang, kijkt uit over de gracht.

In het midden ligt de Byzantijnse citadel; verder zijn er cisternes, een kruisvaarderskerk naast een van twee Byzantijnse kapellen, een moskee uit de regering van Qalawun en een Ajjoebidisch paleis met een bad, binnenplaatsen en iwans. Volgens UNESCO werd de hoofdpoort van het paleis in 1936 gereconstrueerd; de nadruk ligt nu op consolidatie en conservering.[1][2][3][4]

Het kasteel bewaakte de route van Latakia naar het Orontesdal en verder naar Aleppo en Antiochië. UNESCO merkt op dat het, hoewel deels in puin, kenmerken bewaart van zijn Byzantijnse begin in de 10e eeuw, de Frankische verbouwingen en de Ajjoebidische versterkingen, en zo de uitwisseling van verdedigingstechniek in het Nabije Oosten documenteert. Aan het begin van de 20e eeuw noemde T. E. Lawrence het "het sensationeelste op het gebied van kastelenbouw dat ik ooit heb gezien."[1][2][4]

Volgens de Engelstalige Wikipedia had het kasteel de burgeroorlog in 2016 zonder noemenswaardige schade doorstaan. Bij de aardbeving van februari 2023 werd een van zijn versterkte torens verwoest. Het werelderfgoed staat sinds 2013 op de lijst van bedreigd erfgoed.[1][4]