Amrit

Aardewerk toont bewoning al in het 3e millennium v.Chr.; de Duitstalige Wikipedia dateert de vroegste sporen op Tell Amrit op ongeveer 2100–1750 v.Chr. en beschrijft een stichting van de stad door Amorieten uit Arwad rond 1600 v.Chr. Een plaats die in verslagen van de oorlogen van Thoetmosis III wordt genoemd, wordt tegenwoordig meestal met Amrit geïdentificeerd. Eind 333 v.Chr. verbleef Alexander de Grote in Marathus, toen een vastelandbezit van koning Gerostratus van Arados (Arwad).

In de Seleucidische periode maakte Marathus zich los van Arados; rond 230 v.Chr. sloeg het eigen munten, en in 219 v.Chr. waren de twee steden gescheiden. Volgens de Engelstalige Wikipedia werd Marathus in 148 v.Chr. door troepen uit Arados geplunderd; de Duitstalige Wikipedia meldt, in navolging van Diodorus, een mislukte Aradische poging vóór 147 v.Chr. en beschouwt de precieze datum van de verwoesting als onbekend. Strabo beschreef de plaats als een afgebroken stad. Romeinse auteurs noemden Marathus nog tot de tijd van Hadrianus, en in 2011 werden drie grafkamers uit de Romeinse tijd gevonden.

Henry Maundrell (1697) en Richard Pococke (1743) bezochten de ruïnes; Ernest Renan groef er in 1860, Maurice Dunand in verscheidene campagnes vanaf 1926 en samen met Nassib Saliby vanaf 1954. Vondsten bevinden zich onder meer in het Louvre, het Nationaal Museum van Damascus en het museum van Tartus.[1][2]

Het hoofdheiligdom (Maabed), volgens de Duitstalige Wikipedia waarschijnlijk uit de tweede helft van de 5e eeuw v.Chr., is uit de rots gehouwen: een zuilengang omringt een ongeveer drie meter diep bassin dat door een bron wordt gevoed, met in het midden een kubusvormige naiskos op een hoge basis. De afmetingen verschillen per bron (Engelstalige Wikipedia: hof 47 × 49 m; Duitstalige Wikipedia: complex 56,33 × 48,55 m, bassin 46,70 × 38,50 m). Inscripties getuigen van de verering van Melqart en Eshmun.

Ongeveer 200 meter naar het noordoosten ligt een in de rots uitgehouwen stadion van zo'n 225–230 meter lang en 30–40 meter breed met zeven deels bewaarde rijen zitplaatsen, gedateerd aan het einde van de 4e of het begin van de 3e eeuw v.Chr. In het zuiden staan de graftorens die bekendstaan als al-Maghazil ("de Spindels"), tot ongeveer 7,5 meter hoog, waarvan één versierd met vier leeuwenprotomen, boven ondergrondse kamers met vondsten uit de 5e tot de 1e eeuw v.Chr.; ten zuiden van de Nahr al-Qubli staan de oorspronkelijk 19,5 meter hoge Burj al-Bazzaq en verdere hypogea.[1][2][3]

De Engelstalige Wikipedia beschrijft Marathus als de noordelijkste belangrijke stad van het antieke Fenicië en de continentale basis van Arwad. Volgens de Arabischtalige Wikipedia werd het bronheiligdom ook voor genezing bezocht; in het stadion zouden heilige spelen zijn gehouden. De stad sloeg tweetalige zilveren munten volgens de Attische standaard. Omdat de plek grotendeels verlaten werd en weinig werd herbouwd, zijn haar ruïnes zonder ingrijpende latere verbouwingen bewaard gebleven.[1][2][3]

Het World Monuments Fund plaatste Amrit op zijn watchlists van bedreigde plekken van 2004 en 2006, met verwijzing naar snel verval door vandalisme en oprukkende bebouwing. In 2006 werd een driedaagse workshop gehouden met UNESCO, de Syrische Directie-Generaal Oudheden en Musea en plaatselijke bestuurders. De bronnen bevatten geen later verslag over de toestand.[1]