ساحل سوریه

ویکی‌پدیای عربی طول ساحل را ۱۸۰ کیلومتر ذکر می‌کند، اما در همان جمله از «حدود ۳۵ مایل دریایی (۶۵ کیلومتر)» نیز سخن می‌گوید. در پس کرانه، جنگل‌ها، کوه‌های سرسبز، چشمه‌ها، نهرها و رودها و نیز دریاچه‌های طبیعی و مخازن پشت سدها قرار دارند. چندین جزیرهٔ کوچک غیرمسکونی در نزدیکی ساحل واقع‌اند، از جمله جزیرهٔ پرندگان، ام‌النمل و جزیرهٔ عباس، و نیز جزیرهٔ مسکونی ارواد در حدود سه مایل دریایی دورتر از طرطوس.

از شهرهای کوهستانی می‌توان به صلنفه، حدود ۵۰ کیلومتری شرق لاذقیه در ارتفاع حدود ۱٬۲۰۰ متر، و کسب، حدود ۶۵ کیلومتری شمال لاذقیه در ارتفاع حدود ۸۰۰ متر در نزدیکی جبل اقرع، اشاره کرد. رأس البسیط، حدود ۴۰ کیلومتری شمال لاذقیه، خلیجی پهناور است که کوه‌ها و جنگل آن را احاطه کرده‌اند.[1][2]

به گفتهٔ ویکی‌پدیای عربی، این اصطلاح در گذشته بخش بسیار طولانی‌تری از ساحل، از رفح تا مرسین، را در بر می‌گرفت؛ منبع، گسترهٔ کنونی را که به لاذقیه و طرطوس محدود است، ناشی از مرزهایی می‌داند که پس از جنگ جهانی اول ترسیم شدند.

لاذقیه را سلوکوس یکم بنیان نهاد و آن را به نام مادرش لائودیکه نامید؛ از بناهای بازمانده می‌توان به دروازه‌ای رومی از دوران سپتیمیوس سوروس با چهار ستون و یک طاق، و خان الدخان عثمانی که اکنون موزه است، اشاره کرد. نام طرطوس از آنترادوس گرفته شده است؛ جزیرهٔ ارواد (آرادوس) در برابر ساحل آن یک پادشاهی دریایی فنیقی بود. جبله، ۲۹ کیلومتری جنوب لاذقیه، یک تئاتر رومی با گنجایش حدود ۷٬۰۰۰ تماشاگر و مسجد سلطان ابراهیم بن ادهم دارد. قلعهٔ صلاح‌الدین، ۳۵ کیلومتری شرق لاذقیه در ارتفاع ۴۱۰ متر، از استوارترین دژهای دوران جنگ‌های صلیبی به شمار می‌رفت.[1]

لاذقیه بندر اصلی سوریه در مدیترانه است و طرطوس بندر بزرگ دیگری است؛ بانیاس یک پایانهٔ نفتی و یک پالایشگاه دارد. از دیگر محوطه‌های باستانی که منبع نام می‌برد می‌توان به اوگاریت، عمریت (ماراتوس)، قلعهٔ مرقب و تل کازل (سیمیرا) اشاره کرد. جشنوارهٔ المحبه هر سال از ۲ تا ۱۲ اوت در لاذقیه برگزار می‌شود.[1]