عمریت

سفالینه‌ها از سکونت در همان هزارهٔ سوم پیش از میلاد حکایت دارند؛ ویکی‌پدیای آلمانی کهن‌ترین آثار در تل عمریت را به حدود ۲۱۰۰–۱۷۵۰ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری می‌کند و از بنیان‌گذاری شهر به دست آموریان از ارواد در حدود ۱۶۰۰ پیش از میلاد سخن می‌گوید. مکانی که در اسناد جنگ‌های تحوتمس سوم از آن یاد شده، امروز معمولاً با عمریت یکی دانسته می‌شود. در پایان ۳۳۳ پیش از میلاد اسکندر بزرگ در ماراتوس، که در آن زمان ملک خشکی شاه گروستراتوس آرادوس (ارواد) بود، اقامت کرد.

در دورهٔ سلوکی، ماراتوس از آرادوس جدا شد؛ حدود ۲۳۰ پیش از میلاد سکهٔ خود را ضرب کرد و تا ۲۱۹ پیش از میلاد دو شهر از هم جدا بودند. به گفتهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، ماراتوس در ۱۴۸ پیش از میلاد به دست نیروهایی از آرادوس غارت شد؛ ویکی‌پدیای آلمانی به پیروی از دیودوروس از تلاش ناکام آرادوسیان پیش از ۱۴۷ پیش از میلاد خبر می‌دهد و تاریخ دقیق ویرانی را نامعلوم می‌داند. استرابون این مکان را شهری ویران‌شده توصیف کرد. نویسندگان رومی تا زمان هادریان همچنان از ماراتوس یاد می‌کردند و در ۲۰۱۱ سه اتاق آرامگاهی از دورهٔ رومی یافت شد.

هنری ماندرل (۱۶۹۷) و ریچارد پوکاک (۱۷۴۳) از ویرانه‌ها دیدار کردند؛ ارنست رنان در ۱۸۶۰، موریس دونان در چند دوره از ۱۹۲۶ و همراه با نسیب صلیبی از ۱۹۵۴ کاوش کردند. یافته‌ها از جمله در لوور، موزهٔ ملی دمشق و موزهٔ طرطوس نگهداری می‌شوند.[1][2]

پرستشگاه اصلی (المعابد)، که به گفتهٔ ویکی‌پدیای آلمانی احتمالاً از نیمهٔ دوم سدهٔ پنجم پیش از میلاد است، از صخره تراشیده شده است: رواقی ستون‌دار حوضی به ژرفای حدود سه متر را که از یک چشمه تغذیه می‌شود در بر گرفته و در مرکز آن نیایشگاهی مکعبی (نایسکوس) بر پایه‌ای بلند قرار دارد. ابعاد بسته به منبع متفاوت است (ویکی‌پدیای انگلیسی: حیاط ۴۷ × ۴۹ متر؛ ویکی‌پدیای آلمانی: مجموعه ۵۶٫۳۳ × ۴۸٫۵۵ متر، حوض ۴۶٫۷۰ × ۳۸٫۵۰ متر). کتیبه‌ها از پرستش ملقارت و اشمون گواهی می‌دهند.

حدود ۲۰۰ متر در شمال‌شرق، ورزشگاهی صخره‌تراش به طول حدود ۲۲۵–۲۳۰ متر و پهنای ۳۰–۴۰ متر با هفت ردیف جایگاه نیمه‌حفظ‌شده قرار دارد که به اواخر سدهٔ چهارم یا اوایل سدهٔ سوم پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده است. در جنوب، برج‌های آرامگاهی معروف به المغازل («دوک‌ها») به بلندی تا حدود ۷٫۵ متر – یکی آراسته به چهار سر شیر – بر فراز اتاق‌های زیرزمینی با یافته‌هایی از سدهٔ پنجم تا یکم پیش از میلاد قرار دارند؛ در جنوب نهر القبلی، برج البزاق با بلندی اصلی ۱۹٫۵ متر و گورخانه‌های زیرزمینی دیگر قرار دارند.[1][2][3]

ویکی‌پدیای انگلیسی ماراتوس را شمالی‌ترین شهر مهم فنیقیهٔ باستان و پایگاه خشکی ارواد توصیف می‌کند. به گفتهٔ ویکی‌پدیای عربی، پرستشگاه چشمه برای شفا نیز زیارت می‌شد؛ گمان می‌رود ورزشگاه میزبان بازی‌های آیینی بوده است. این شهر سکه‌های نقره‌ای دوزبانه بر پایهٔ معیار آتیکی ضرب می‌کرد. چون این مکان تا حد زیادی متروک ماند و کمتر بازسازی شد، ویرانه‌هایش بی دگرگونی‌های گستردهٔ بعدی باقی مانده‌اند.[1][2][3]

صندوق جهانی بناهای تاریخی (World Monuments Fund) عمریت را در فهرست‌های نظارت ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ خود بر مکان‌های در معرض خطر قرار داد و به فرسایش سریع بر اثر تخریب عمدی و ساخت‌وسازهای رو به گسترش اشاره کرد. در ۲۰۰۶ کارگاهی سه‌روزه با یونسکو، ادارهٔ کل آثار باستانی و موزه‌های سوریه و مدیران محلی برگزار شد. منابع هیچ گزارش بعدی دربارهٔ وضعیت ندارند.[1]