Wybrzeże syryjskie

Arabskojęzyczna Wikipedia podaje długość wybrzeża jako 180 km, lecz w tym samym zdaniu wspomina także o „około 35 milach morskich (65 km)”. Za linią brzegową rozciągają się lasy, zielone góry, źródła, strumienie i rzeki, a także jeziora naturalne oraz zbiorniki za zaporami. Przy brzegu leży kilka małych niezamieszkanych wysp, m.in. Wyspa Ptaków, Umm an-Naml i Wyspa Abbasa, a także zamieszkana wyspa Arwad, około trzech mil morskich od Tartusu.

Do miejscowości górskich należą Slinfa, około 50 km na wschód od Latakii na wysokości około 1200 m, oraz Kesab, około 65 km na północ od Latakii na wysokości około 800 m w pobliżu Dżabal al-Akra. Ras al-Basit, około 40 km na północ od Latakii, to szeroka zatoka otoczona górami i lasem.[1][2]

Według arabskojęzycznej Wikipedii termin ten obejmował historycznie znacznie dłuższy odcinek wybrzeża, od Rafah do Mersin; źródło przypisuje obecny zasięg, ograniczony do Latakii i Tartusu, granicom wytyczonym po I wojnie światowej.

Latakię założył Seleukos I i nazwał ją na cześć swojej matki Laodike; do zachowanych zabytków należą rzymska brama z czasów Septymiusza Sewera z czterema kolumnami i łukiem oraz osmański Chan ad-Duchan, obecnie muzeum. Tartus zawdzięcza nazwę Antaradosowi; leżąca naprzeciw niego wyspa Arwad (Arados) była fenickim królestwem morskim. Dżabla, 29 km na południe od Latakii, ma rzymski teatr dla około 7000 widzów oraz meczet sułtana Ibrahima ibn Adhama. Zamek Saladyna, 35 km na wschód od Latakii na wysokości 410 m, uchodził za jedną z najpotężniejszych twierdz okresu krucjat.[1]

Latakia jest głównym portem śródziemnomorskim Syrii, a Tartus kolejnym ważnym portem; w Banijas znajdują się terminal naftowy i rafineria. Inne stanowiska archeologiczne wymienione przez źródło to Ugarit, Amrit (Marathos), zamek Markab i Tell Kazel (Simyra). Festiwal al-Mahabba odbywa się w Latakii co roku od 2 do 12 sierpnia.[1]