Klasztor św. Tekli w Maluli

Region Kalamun stał się chrześcijański w IV wieku, kiedy założono pierwsze klasztory na tym obszarze. Według kroniki Michaiła al-Burajka klasztor św. Tekli i kościół św. Jana Chrzciciela odbudowano w 1756 roku; Wikidane podają ten rok jako datę powstania. W 1840 roku rosyjski konsul Uspienski odnotował tam czterech mnichów. W 1906 roku przy grocie zbudowano kościół na pozostałościach starożytnego kościoła o nieznanej dacie. Dom gościnny zbudowano w 1934 roku; budynek klasztorny rozpoczęto w 1935 roku, a w 1959 roku otrzymał drugie piętro.[1][2]

Na parterze mieszczą się sala recepcyjna, refektarz i pomieszczenia sprzedaży przedmiotów religijnych; na piętrze znajdują się cele mniszek, a poniżej kuchnia i kamień do wypieku. Budynek z 1888 roku odrestaurowano jako rezydencję patriarszą. Drabina na szczycie budynku głównego prowadzi bezpośrednio do sanktuarium – skalnej groty z pierwszych wieków chrześcijaństwa, podzielonej na święte źródło i dwa małe, niedawno zmodernizowane kościoły. Wpis na Liście informacyjnej UNESCO opisuje silnie odrestaurowany klasztor na skarpie obok skalnego schronienia ze źródłem kapiącym ze stropu, z kaplicą, krużgankiem i budynkami gospodarczymi.

Ikony w kościele św. Jana Chrzciciela, w grocie i w skrzydle przełożonej pochodzą głównie z okresu od połowy XVIII do końca XIX wieku, w tym trzy dzieła patriarchy Sylwestra i cztery Michaiła Mhanny al-Kudsiego ze szkoły jerozolimskiej. Niemieckojęzyczna Wikipedia zauważa, że opisy te odzwierciedlają stan sprzed 2013 roku.[1][2][7]

Pochodzące z II wieku Dzieje Pawła i Tekli przedstawiają Teklę jako uczennicę apostoła Pawła. Według późniejszej legendy, gdy uciekała przed żołnierzami ojca, skała rozstąpiła się, pozwalając jej schronić się w grocie; od tej szczeliny ma pochodzić nazwa Maalula („wejście”). Źródłu przypisuje się moc uzdrawiającą. Klasztor jest ważnym chrześcijańskim miejscem pielgrzymkowym, a świętą czczą także muzułmanie. Według arabskojęzycznej Wikipedii święto św. Tekli 24 września przyciąga tysiące odwiedzających.

Przed wojną, według anglojęzycznej i niemieckojęzycznej Wikipedii, mieszkało tu siedem mniszek i przełożona Pelagia Sajjaf, które prowadziły mały sierociniec.[1][2][3][4][6]

Od września 2013 roku o Maalulę toczyły się walki. 3 grudnia 2013 roku Front an-Nusra zajął miejscowość i uprowadził przełożoną, dwanaście mniszek oraz – według niemieckojęzycznej Wikipedii – dwie pomoce domowe; przetrzymywano je w Jabrudzie i uwolniono 9 marca 2014 roku w ramach wymiany jeńców. Klasztor został splądrowany i poważnie uszkodzony. Po odbiciu miejscowości 14 kwietnia 2014 roku został wyremontowany i ponownie otwarty w sierpniu 2018 roku. Zniszczone ikony zastąpiono ikonami z Rosji.[2][4][5]