Równina al-Ghab

Równina jest długą, wąską doliną ryftową, którą niemieckojęzyczna Wikipedia zalicza do północnego przedłużenia Wielkich Rowów Afrykańskich. Od zachodu ograniczają ją góry An-Nusajrijja, a od wschodu pasmo Az-Zawija, południowa część północnosyryjskiego Masywu Wapiennego. Płynący na północ Orontes wpływa na równinę w pobliżu Muhrady, około 25 km na północny zachód od Hamy.

Wymiary różnią się w zależności od źródła: anglojęzyczna Wikipedia podaje 63 km na 12,1 km, niemieckojęzyczna Wikipedia około 60 km na 10–15 km, arabskojęzyczna Wikipedia 80 km na 10–15 km. Na północny wschód leży mniejsza, rolniczo zamożna równina ar-Rudż na zachód od Idlibu, na której znajduje się wiele starożytnych stanowisk.[1][2][3]

Przed osuszeniem Ghab był ośrodkiem połowu sumów w dolinie Orontesu. Niemieckojęzyczna Wikipedia zauważa, że groble i tamy zbudowane w starożytności przekształciły już zachodni kraniec w grunty rolne. Projekt Ghab, rozpoczęty w 1953 roku, łączył zapory z kanałami nawadniającymi i odwadniającymi i przysporzył 41 000 hektarów gruntów rolnych; do 1968 roku równina była w pełni osuszona i zapewniała ziemię dla 11 000 rodzin.

Zapora Mahrada, zbudowana w 1961 roku, ma 40 m wysokości i 200 m długości i mieści 65 milionów m³. Zapora Zajzun, zbudowana w 1996 roku, miała 32 m wysokości (71 milionów m³); w czerwcu 2002 roku uległa katastrofie, w której zginęły 22 osoby, ponad 2000 straciło domy, a w dole rzeki zalanych zostało 80 km². Osuszenie umożliwiło budowę dróg i linii kolejowych oraz ograniczyło malarię. W latach 80. XX wieku zbudowano drogę na wybrzeże przez Bajt Jaszut.[1][2][3]

Według arabskojęzycznej Wikipedii w 2010 roku na równinie mieszkało około 325 000 osób, w większości pracujących w rolnictwie. Uprawia się tu m.in. bawełnę, buraki cukrowe, słoneczniki, pszenicę, tytoń i warzywa, a równina ma także znaczenie dla hodowli ryb i bydła. Głównymi miejscowościami są As-Sukajlabijja i Salhab; do historycznych zamków na jej obrzeżach należy przede wszystkim zamek w Afamii.[1][2][3]