Pałac al-Azm

Anglojęzyczna i arabskojęzyczna Wikipedia datują budowę na 1749 rok, niemieckojęzyczna na 1750; według arabskojęzycznej Wikipedii drewniane inskrypcje w kilku salach noszą rok hidżry 1163. Fundatorem był As'ad Pasza al-Azm, osmański namiestnik Damaszku, który zbudował także pobliski Chan As'ada Paszy. Pałac stoi na miejscu pałacu mameluckiego; niemieckojęzyczna Wikipedia wymienia pałac emira Tingiza (pan. 1312–1330), a arabskojęzyczna sugeruje, że ta wcześniejsza budowla została zniszczona podczas najazdu Timura w 1401 roku. Według źródeł budowało go około 800 robotników przez dwa–trzy lata.

Po śmierci fundatora w pałacu mieszkali jego potomkowie; cesarz Niemiec Wilhelm II odwiedził go w 1898 roku. Rodzina sprzedała centralne skrzydło rodzinne francuskim władzom mandatowym za 4000 złotych funtów – według anglojęzycznej Wikipedii w 1920 roku, według arabskojęzycznej w 1922 roku. Podczas francuskiego ostrzału starego miasta w czasie Wielkiego Powstania Syryjskiego w 1925 roku spłonęły główna sala recepcyjna, łaźnie i dachy, a mury zostały zniszczone. Architekci Lucien Cavaro i Michel Écochard odbudowali budowle w uproszczonej, mniej zdobnej formie; następnie z pałacu korzystał Instytut Francuski.

Instytut opuścił pałac w 1946 roku. W 1951 roku rząd syryjski kupił zespół (według anglojęzycznej Wikipedii za 100 000 funtów syryjskich, według arabskojęzycznej za 100 010) i utworzył muzeum, które według arabskojęzycznej Wikipedii otwarto 13 września 1954 roku. Od początku lat 60. XX wieku restaurowano skrzydło rodzinne zniszczone w 1925 roku, częściowo z użyciem kamieni z rozebranych budowli z tego samego okresu. Restauracja otrzymała Nagrodę Agi Chana w dziedzinie architektury (cykl 1981–1983).[1][2][3]

Zespół zajmuje około 6400 m² i opisywany jest jako przykład tradycyjnego domu damasceńskiego. Dzieli się na haremlik (skrzydło rodzinne) z prywatnymi pomieszczeniami i niewielką łaźnią, selamlik (skrzydło gościnne) z salami recepcyjnymi i dziedzińcem oraz skrzydło dla służby, kuchni i magazynów od północy. Niemieckojęzyczna Wikipedia liczy w obu częściach 16 sal recepcyjnych i ajwanów.

Użyto wapienia, piaskowca, bazaltu i marmuru. Archeolog Andrew Petersen nazywa naprzemienne warstwy białego wapienia i czarnego bazaltu (ablak) charakterystycznymi dla monumentalnego muru Damaszku. Drewniane stropy są malowane, a wiele pomieszczeń ma marmurowe baseny. Bogato zdobiona jest jedynie brama wejściowa, a nie fasady.[1][2][3]

Muzeum Sztuki i Tradycji Ludowych prezentuje zrekonstruowane sceny z życia codziennego, stroje, instrumenty muzyczne, broń oraz rzemiosło, takie jak szkło, miedź i tkaniny. Według arabskojęzycznej Wikipedii w 2011 roku otwarto nowe sale wystawowe, w tym jedną nazwaną imieniem pierwszego dyrektora muzeum, Szafika Imama. UNESCO wymienia pałac wśród zabytków stanowiących podstawę statusu światowego dziedzictwa Starożytnego miasta Damaszek.[1][2][3][4]

Źródła nie zawierają nowszej datowanej informacji o stanie budynku; ostatnim udokumentowanym wydarzeniem jest otwarcie nowych sal w 2011 roku. W 2013 roku UNESCO wpisało syryjskie obiekty światowego dziedzictwa, w tym Starożytne miasto Damaszek, na Listę światowego dziedzictwa w zagrożeniu.[3][4]