Syrische kust

De Arabischtalige Wikipedia geeft de lengte van de kust op als 180 km, maar noemt in dezelfde zin ook "ongeveer 35 zeemijl (65 km)". Achter de kust liggen bossen, groene bergen, bronnen, beken en rivieren, en natuurlijke meren alsmede stuwmeren achter dammen. Voor de kust liggen verscheidene kleine onbewoonde eilanden, waaronder het Vogeleiland, Umm al-Naml en het eiland Abbas, alsmede het bewoonde eiland Arwad, ongeveer drie zeemijl voor Tartus.

Tot de plaatsen in het bergland behoren Slinfah, ongeveer 50 km ten oosten van Latakia op circa 1.200 m, en Kessab, ongeveer 65 km ten noorden van Latakia op circa 800 m bij de Jebel Aqra. Ras al-Basit, ongeveer 40 km ten noorden van Latakia, is een brede baai omgeven door bergen en bos.[1][2]

Volgens de Arabischtalige Wikipedia omvatte de term historisch een veel langer kuststuk van Rafah tot Mersin; de bron schrijft de huidige omvang, beperkt tot Latakia en Tartus, toe aan de grenzen die na de Eerste Wereldoorlog werden getrokken.

Latakia werd gesticht door Seleucus I en vernoemd naar zijn moeder Laodice; tot de bewaarde monumenten behoren een Romeinse poort uit de tijd van Septimius Severus met vier zuilen en een boog, en de Ottomaanse Khan al-Dukhan, thans een museum. Tartus ontleent zijn naam aan Antaradus; het eiland Arwad (Arados) voor de kust was een Fenicisch zeekoninkrijk. Jableh, 29 km ten zuiden van Latakia, heeft een Romeins theater voor ongeveer 7.000 toeschouwers en de moskee van sultan Ibrahim ibn Adham. Het kasteel van Saladin, 35 km ten oosten van Latakia op 410 m, gold als een van de sterkste vestingen uit de tijd van de kruistochten.[1]

Latakia is de belangrijkste Syrische haven aan de Middellandse Zee en Tartus een andere grote haven; Baniyas heeft een olieterminal en een raffinaderij. Andere archeologische plaatsen die de bron noemt, zijn Ugarit, Amrit (Marathus), het kasteel Marqab en Tell Kazel (Simyra). Het al-Mahabba-festival wordt elk jaar van 2 tot 12 augustus in Latakia gehouden.[1]