Nationaal Museum van Damascus

Het museum werd in 1919 opgericht, tijdens het kortstondige Arabische Koninkrijk Syrië van koning Faisal, en was eerst gehuisvest in de al-Adiliyya-madrasa. Volgens de Arabischtalige Wikipedia vormden schenkingen van Damasceense families in 1920 de kern van de collectie. Het huidige gebouw naast de Sulaymaniyya-takiyya dateert uit 1936; volgens de Arabischtalige Wikipedia werd het eerste gedeelte dat jaar geopend naar een ontwerp van de Franse architect Écochard. De Duitstalige Wikipedia noemt 1939 voor de overbrenging van de collecties, de Engelstalige Wikipedia 1950 voor de officiële opening.

Volgens de Engelstalige en de Arabischtalige Wikipedia volgden uitbreidingen in 1953 (een vleugel van drie verdiepingen voor stukken uit de islamitische periode en hedendaagse kunst), 1963 (een collegezaal ingericht als Damasceense ontvangstzaal uit de Ottomaanse tijd, en een bibliotheek), 1974 (paleolithische vondsten) en 2004 (neolithische oudheden); de Duitstalige Wikipedia vermeldt uitbreidingen in 1956 en 1975.

Het museum sloot in 2012 wegens de Syrische burgeroorlog; meer dan 300.000 voorwerpen werden op geheime locaties verborgen. Vier van de vijf vleugels gingen op 29 oktober 2018 weer open. Na de val van Damascus sloot het op 7 december 2024 opnieuw en werd het op verzoek van de directie voor oudheden door strijders van Hayat Tahrir al-Sham beveiligd; het ging op 8 januari 2025 weer open.[1][2][3]

Het lange, L-vormige gebouw staat in een tuin ten westen van de oude stad, tussen de Universiteit van Damascus en de takiyya aan de Shukri al-Quwatlistraat. De hoofdingang wordt gevormd door de gevel van het Omajjadische woestijnpaleis Qasr al-Hayr al-Gharbi, die uit de Syrische Woestijn werd weggehaald en hier werd herbouwd; de Engelstalige en de Arabischtalige Wikipedia dateren het paleis op 727. Binnen zijn een Damasceense ontvangstkamer uit de 18e eeuw en het hypogeum van Yarhai uit Palmyra gereconstrueerd; de museumtuin dient als openluchttentoonstelling.[1][2][3]

De collectie is ingedeeld in vijf vleugels: prehistorie, het oude Syrië, de klassieke oudheid (Seleucidisch, Romeins, Byzantijns), de islamitische tijd en hedendaagse kunst. Het museum bezit meer dan 5.000 spijkerschrifttabletten, waaronder een tablet met het Ugaritische alfabet, dat geldt als het vroegst bekende alfabet, alsmede beeldhouwwerk uit Tell Halaf.

De muurschilderingen van de synagoge van Dura-Europos werden in de jaren 1930 naar Damascus overgebracht; de vergaderzaal wordt in het museum in haar oorspronkelijke opstelling getoond. Volgens de Duitstalige Wikipedia is de bezichtigingstijd om conserveringsredenen beperkt. In 2025 kon een delegatie van wetenschappers van buiten Syrië de schilderingen voor het eerst in decennia zien.[1][2][4]

Op 9 november 2025 (Arabischtalige Wikipedia: in de nacht naar 10 november) werden na een inbraak in de klassieke afdeling zes marmeren beelden uit de Romeinse tijd gestolen. Volgens de Arabischtalige Wikipedia werden de beelden later teruggevonden en de dieven gearresteerd. In juli 2026 gaf Frankrijk 23 Syrische voorwerpen terug, die het museum in de zomer van 2026 tentoonstelde. Er is geen informatie over de toestand van het gebouw beschikbaar.[1][3]