Ghab-vlakte

De vlakte is een lange, smalle slenk die de Duitstalige Wikipedia rekent tot de noordelijke uitloper van de Grote Riftvallei. Zij wordt in het westen begrensd door het al-Ansariyahgebergte en in het oosten door de Zawiyahketen, het zuidelijke deel van het Noord-Syrische Kalksteenmassief. De naar het noorden stromende Orontes komt de vlakte binnen bij Muhradah, ongeveer 25 km ten noordwesten van Hama.

De afmetingen verschillen per bron: de Engelstalige Wikipedia noemt 63 km bij 12,1 km, de Duitstalige Wikipedia ongeveer 60 km bij 10–15 km, de Arabischtalige Wikipedia 80 km bij 10–15 km. In het noordoosten ligt de kleinere, agrarisch welvarende al-Rujvlakte ten westen van Idlib, met veel antieke vindplaatsen.[1][2][3]

Vóór de drooglegging was de Ghab het centrum van de meervalvisserij in het Orontesdal. De Duitstalige Wikipedia merkt op dat dijken en dammen uit de oudheid het westelijke uiteinde al in landbouwgrond hadden veranderd. Het in 1953 begonnen Ghabproject combineerde stuwen met irrigatie- en afwateringskanalen en voegde 41.000 hectare landbouwgrond toe; in 1968 was de vlakte volledig drooggelegd en bood zij land voor 11.000 families.

De in 1961 gebouwde Mahardahdam is 40 m hoog en 200 m lang en bevat 65 miljoen m³. De in 1996 gebouwde Zeyzoundam was 32 m hoog (71 miljoen m³); hij bezweek in juni 2002, waarbij 22 mensen omkwamen, meer dan 2.000 ontheemd raakten en stroomafwaarts 80 km² overstroomde. De drooglegging maakte wegen en spoorlijnen mogelijk en verminderde de malaria. In de jaren 1980 werd een weg naar de kust via Beit Yashout aangelegd.[1][2][3]

Volgens de Arabischtalige Wikipedia woonden in 2010 ongeveer 325.000 mensen in de vlakte, de meesten werkzaam in de landbouw. Tot de gewassen behoren katoen, suikerbieten, zonnebloemen, tarwe, tabak en groenten, en de vlakte is ook belangrijk voor de viskweek en de rundveeteelt. De belangrijkste plaatsen zijn al-Suqaylabiyah en Salhab; tot de historische kastelen aan de randen behoort vooral dat van Afamia.[1][2][3]