باغ‌های زیتون در سوریه – درختان زیتون در تپه‌های منطقهٔ عفرین، در استان حلب · عکس: عمرو بن كلثوم · CC BY-SA 3.0 · Wikimedia Commons · ثبت‌شده 2005
کورمانج کوه
نام محلی: جبل الأكراد
کوه کرد یا کردداغ منطقه‌ای کوهستانی در شمال‌غرب سوریه و جنوب‌شرق ترکیه است که از استان حلب تا استان کیلیس امتداد دارد. شهر اصلی آن عفرین است و این منطقه به زیتون‌کاری شهرت دارد. نباید آن را با جبل الاکراد در استان لاذقیه اشتباه گرفت.
چشم‌انداز
به گفتهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، این ارتفاعات بخشی از توده‌کوه آهکی شمال‌غرب سوریه است و ارتفاعات فلات غربی عینتاب را به سوی جنوب ادامه می‌دهد؛ ویکی‌پدیای آلمانی و عربی آن را به سامانهٔ توروس نسبت می‌دهند. درهٔ عفرین آن را از شرق و جنوب در بر گرفته و از دشت اعزاز و جبل سمعان جدا می‌کند؛ در غرب، درهٔ رود اسود آن را از آمانوس جدا می‌سازد. ارتفاع‌ها از ۷۰۰ تا ۱٬۲۶۹ متر متغیر است. ویکی‌پدیای عربی پهنای آن را ۵۵ کیلومتر و طولش را ۷۵ کیلومتر، یعنی حدود ۳٬۸۵۰ کیلومتر مربع یا حدود ۲ درصد مساحت سوریه، ذکر می‌کند.
آب‌وهوا مدیترانه‌ای است، با تابستان‌های گرم و زمستان‌های سرد و مرطوب؛ ویکی‌پدیای عربی میانگین بارش سالانه در ناحیهٔ عفرین را ۵۴۶٫۶ میلی‌متر ذکر می‌کند. این منطقه در لبهٔ شمال‌غربی صفحهٔ عربستان قرار دارد؛ در ۱۳ اوت ۱۸۲۲ زمین‌لرزه‌ای به بزرگی حدود ۷٫۳ با کانونی در کردداغ رخ داد و زمین‌لرزهٔ دیگری در ۱۸۷۲ در لبهٔ جنوبی ناحیهٔ عفرین در پی آمد.[1][2][3]
تاریخ
به گفتهٔ شرفنامه، امیران کرد کیلیس بر این منطقه فرمان می‌راندند. این منطقه تا جنگ جهانی اول بخشی از امپراتوری عثمانی بود و تا میانهٔ سدهٔ نوزدهم از درجه‌ای از خودمختاری برخوردار بود. مرزهای دوران قیمومت فرانسه آن را تقسیم کردند: شمال به ترکیه رسید و جنوب زیر ادارهٔ فرانسه ماند. قضای کردداغ در دولت حلب در ۱۹۲۲، ۲۱٬۸۲۳ نفر جمعیت داشت؛ به گفتهٔ ویکی‌پدیای آلمانی، این منطقه در ۱۹۴۶ بخشی از سوریهٔ مستقل شد. به گفتهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، در دههٔ ۱۹۳۰ علوی‌های کرد (آلوی‌ها) که از درسیم گریخته بودند در مابتا ساکن شدند.
نام کردداغ برگردان عثمانی جبل الاکراد است. به گفتهٔ منابع، بخش سوری بعدها عفرین نامیده شد، در ۱۹۷۷ با فرمان ۱۵۸۰۱ به «جبل العروبة» تغییر نام یافت و پس از آن «جبل حلب» (کوه حلب) نامیده شد؛ بخش ترکیه‌ای به‌طور رسمی کورت‌داغی («کوه گرگ») نام دارد.[1][2][3]
اهمیت
جمعیت عمدتاً کرد است؛ بیشترشان مسلمان سنی پیرو مذهب حنفی‌اند و ایزدیان نیز حضور دارند. محصول اصلی زیتون است، به گفتهٔ ویکی‌پدیای عربی با بیش از ۱۳ میلیون درخت، و در کنار آن غلات، سبزیجات، پنبه و میوه کشت می‌شود. پیشه‌های سنتی شامل تولید روغن زیتون و صابون و قالی‌های دست‌باف است؛ ویکی‌پدیای انگلیسی از تولید زغال چوب نیز یاد می‌کند. جنگل‌ها، بیشتر کاج و سرو، بزرگ‌ترین جنگل‌های استان حلب توصیف می‌شوند.[1][2][3]
گاه‌شمار
وضعیت مستند
وضعیت کنونی مستند نشده است
بازدید
رسیدن و اقامت
خدمات مستندشده سفر، اقامت و حمل‌ونقل در استان حلب:
خدمات پزشکی نزدیک
فاصلهٔ مستقیم از این مکان. داده‌ها: OpenStreetMap، تا تاریخ 2026-10-30. وضعیت فعالیت بررسی نشده است – پیش از رفتن تماس بگیرید.
منابع (۸)
- Wikipedia (en): Kurd Mountain rev. 1369424275 · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- Wikipedia (de): Kurd Dagh rev. 268478862 · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- Wikipedia (ar): جبل الأكراد rev. 75057975 · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- Wikidata · CC0 · 2026-10-30
- Wikipedia (es) · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- Wikipedia (fa) · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- Wikipedia (pl) · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- Wikipedia (tr) · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
Abgrenzung zu Dschabal al-Akrad (Latakia) laut en beachtet. Zuordnung: en Kalksteinmassiv/Aintab-Plateau vs. de/ar Taurus – beide genannt. Ausdehnung: ar 55 × 75 km und 3850 km² (de ebenfalls 3850 km²); ar nennt an anderer Stelle ca. 100 km Länge und 25–45 km Breite der Höhenzüge – nicht übernommen. Höchster Gipfel: de „Greh Mahsn“, ar „der Große Berg“ (1269 m) – Name nicht übernommen. Umbenennungen nach en/ar; die Bewertung der Namenspolitik (en: Verbot kurdischer Namen; de: „verballhornt“) wurde neutral auf die dokumentierten Fakten reduziert. Ereignisse nach 2011 sind in den Quellen nur angedeutet (Sufi-Gemeinde „vor dem Bürgerkrieg“) und nicht dargestellt. Leere Zensusabschnitte 1994/2001/2004–05 im ar-Pack.