Τέμενος της Σαγιίντα Ρουκάγια

Σύμφωνα με τη σιιτική παράδοση, η Ρουκάγια ήταν η μικρότερη κόρη του Χουσεΐν, από τη σύζυγό του Ουμ Ισχάκ σύμφωνα με την αραβική Wikipedia. Ήταν μάρτυρας της Μάχης της Κερμπαλά το 680 και στη συνέχεια οδηγήθηκε μαζί με τις αιχμάλωτες γυναίκες και τα παιδιά στον Γιαζίντ στη Δαμασκό, όπου στεγάστηκαν σε ένα ερείπιο κοντά στο ανάκτορό του. Όταν το παιδί ξύπνησε τη νύχτα κλαίγοντας για τον πατέρα του, ο Γιαζίντ διέταξε να της φέρουν το κεφάλι του· πέθανε λίγο αργότερα, στις 7 Σαφάρ του 61 Εγίρας σύμφωνα με το αραβικό άρθρο, σε ηλικία τριών ή τεσσάρων ετών, και τάφηκε επί τόπου. Η αγγλική Wikipedia αναφέρει μια παράδοση ότι η σορός της μεταφέρθηκε αργότερα στη σημερινή θέση αφού πλημμύρισε ο τάφος της.

Η αραβική Wikipedia αποδίδει μια πρώτη κατασκευή πάνω από τον τάφο σε έναν Αγιουβίδη σουλτάνο το 526 Εγίρας, ενώ ένας μικρός τρούλος ακολούθησε το 768 Εγίρας. Ανακαινίσεις καταγράφονται για το 1280 Εγίρας (αλλού στο ίδιο άρθρο 1125 Εγίρας) και το 1323 Εγίρας, η τελευταία από τον Αλί Ασγκάρ Χαν, μεγάλο βεζίρη του Ιράν. Από το 1399 Εγίρας (1980) το ιερό, έως τότε όχι μεγαλύτερο από 60 τετραγωνικά μέτρα, επεκτάθηκε επί αρκετά χρόνια σε συγκρότημα περίπου 4.000 τετραγωνικών μέτρων· η αγγλική Wikipedia χρονολογεί την κατασκευή του τεμένους γύρω από το μαυσωλείο στο 1985.[1][2]

Το νέο κτίριο ακολουθεί έναν ρυθμό με περσικές επιρροές, με έντονη συμμετρία, εκτεταμένη διακόσμηση με καθρέφτες και χρυσό και πλακίδια, διατηρώντας παράλληλα στοιχεία της ισλαμικής αρχιτεκτονικής όπως αυλή, τοξοστοιχίες και διάκοσμο. Περικλείει τον τάφο και τον παλαιό τρούλο, με χώρο προσευχής, περιδιάβαση και αυλή περίπου 600 τετραγωνικών μέτρων παράπλευρα. Ένας ραβδωτός τρούλος υψώνεται πάνω από τον τάφο. Το κενοτάφιο περιβάλλεται από ένα νέο κιγκλίδωμα ιερού (ζαρίχ), κατασκευασμένο σύμφωνα με το αραβικό άρθρο από σαράντα τεχνίτες και επιγραμμένο με χαντίθ και στίχους. Επιχρυσωμένα ποιήματα, μεταξύ αυτών ένα του Μουσταφά Τζαμάλ αλ-Ντιν, περιτρέχουν τον τάφο.[1][2]

Το συγκρότημα χρησιμεύει ως τόπος προσευχής και κυρίως ως σιιτικός προσκυνηματικός τόπος, που τον επισκέπτονται δεκάδες χιλιάδες σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia. Τελετές μνήμης γίνονται ιδίως τους μήνες Μουχαράμ και Σαφάρ, και η ιστορία της Ρουκάγια ανακαλείται κάθε χρόνο την Ασούρα. Για τους σιίτες μουσουλμάνους συμβολίζει τα πάθη της οικογένειας του Προφήτη μετά την Κερμπαλά. Η αραβική Wikipedia κατονομάζει προσκυνητές από το Ιράν, το Ιράκ, τα κράτη του Κόλπου, τον Λίβανο και το Πακιστάν, καθώς και ξένες αντιπροσωπείες που έρχονται για να δουν την ισλαμική αρχιτεκτονική και κληρονομιά του.[1][2]

Σύμφωνα με την αραβική Wikipedia, το ιερό βρίσκεται περίπου 100 μέτρα πίσω από το Τέμενος των Ομαγιαδών, κοντά στο ιερό της κεφαλής του Χουσεΐν και δίπλα στην Μπαμπ αλ-Φαράντις στο Σουκ αλ-Αμάρα· το αγγλικό άρθρο σημειώνει επίσης την εγγύτητά του στο Σουκ αλ-Χαμιντίγια.[1][2]

Οι πηγές που χρησιμοποιήθηκαν δεν περιέχουν χρονολογημένες πληροφορίες για ζημιές ή αναστήλωση μετά την επέκταση της δεκαετίας του 1980. Η αγγλική Wikipedia αναφέρει, χωρίς χρονολογία, οικοδομικές εργασίες που σχετίζονται με τον πόλεμο.[1][2]