Κάστρο του Σαλαντίν

Ο χώρος είναι οχυρωμένος τουλάχιστον από τα μέσα του 10ου αιώνα· ο πρώτος γνωστός κάτοχός του, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, ήταν εξαρτώμενος του Χαμδανίδη εμίρη Σάιφ αλ-Ντάουλα. Το 975 ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής τον κατέλαβε, και οι Βυζαντινοί επέκτειναν τις οχυρώσεις. Γύρω στο 1108 πέρασε στο σταυροφορικό Πριγκιπάτο της Αντιόχειας· η γερμανική Wikipedia κατονομάζει τον Ταγκρέδο. Ο Ροβέρτος (αποκαλούμενος «ο Λεπρός» στην αγγλική Wikipedia) τον κατείχε τουλάχιστον από το 1119· η γερμανική Wikipedia αναφέρει ότι αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε την ίδια χρονιά, και ότι ο γιος του Γουλιέλμος έχτισε το κάστρο σε μεγάλη κλίμακα. Ασυνήθιστα, δεν ανατέθηκε ποτέ σε στρατιωτικό τάγμα.

Τον Ιούλιο του 1188 ο Σαλαντίν και ο γιος του αζ-Ζαχίρ Γκάζι πολιόρκησαν το κάστρο· οι ημερομηνίες ανά ημέρα διαφέρουν (αγγλική Wikipedia: άφιξη 27 Ιουλίου, έφοδος 29 Ιουλίου· γερμανική Wikipedia: άφιξη 24 Ιουλίου, ρήγμα 26 Ιουλίου). Μετά από δύο έως τρεις ημέρες βομβαρδισμού οι επιτιθέμενοι εισέβαλαν και η φρουρά παραδόθηκε έναντι λύτρων. Ο Σαλαντίν παραχώρησε το κάστρο στον εμίρη Νασίρ αλ-Ντιν Μανκαουάρ, οι κληρονόμοι του οποίου το κατείχαν έως το 1272, όταν πέρασε στον σουλτάνο Μπαϊμπάρς. Ο αποστάτης εμίρης Σονκούρ αλ-Ασκάρ το έκανε κέντρο ενός ημιανεξάρτητου εμιράτου τη δεκαετία του 1280 (γερμανική Wikipedia: 1280) έως ότου το παρέδωσε στον σουλτάνο Καλαούν το 1287. Παρέμεινε σημαντικό επί Μαμελούκων τουλάχιστον έως τα τέλη του 14ου αιώνα, αλλά αργότερα εγκαταλείφθηκε.[1][2][3]

Το κάστρο καταλαμβάνει μια κορυφογραμμή μήκους περίπου 700 μέτρων (αραβική Wikipedia: 740 m), αρχικά ενωμένη με ένα οροπέδιο στα ανατολικά. Εκεί λαξεύτηκε στον βράχο μια τάφρος βάθους 28 μέτρων, αφήνοντας μια βραχώδη βελόνα για τη στήριξη της γέφυρας· η αγγλική Wikipedia αναφέρει μήκος και πλάτος 156 m και 14–20 m, η γερμανική Wikipedia 130 m και 20 m. Ένας πύργος-ακρόπολη με τοίχους πάχους περίπου 5 μέτρων, χτισμένος εν μέρει από αδρά λαξευμένους λίθους μήκους έως τεσσάρων μέτρων, δεσπόζει πάνω από την τάφρο.

Στο κέντρο βρίσκεται η βυζαντινή ακρόπολη· υπάρχουν επίσης δεξαμενές, ένας σταυροφορικός ναός δίπλα σε ένα από τα δύο βυζαντινά παρεκκλήσια, ένα τέμενος της βασιλείας του Καλαούν και ένα αγιουβιδικό ανάκτορο με λουτρό, αυλές και ιβάν. Σύμφωνα με την UNESCO, η κύρια πύλη του ανακτόρου ανακατασκευάστηκε το 1936· σήμερα η έμφαση δίνεται στη στερέωση και τη συντήρηση.[1][2][3][4]

Το κάστρο φύλαγε τον δρόμο από τη Λαττάκεια προς την κοιλάδα του Ορόντη και από εκεί προς το Χαλέπι και την Αντιόχεια. Η UNESCO σημειώνει ότι, αν και εν μέρει ερειπωμένο, διατηρεί χαρακτηριστικά από τις βυζαντινές του απαρχές τον 10ο αιώνα, τους φραγκικούς μετασχηματισμούς και τις αγιουβιδικές οχυρώσεις, τεκμηριώνοντας την ανταλλαγή αμυντικής τεχνολογίας στην Εγγύς Ανατολή. Στις αρχές του 20ού αιώνα ο T. E. Lawrence το χαρακτήρισε «το πιο εντυπωσιακό πράγμα στην κατασκευή κάστρων που έχω δει ποτέ».[1][2][4]

Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, το κάστρο είχε επιβιώσει από τον εμφύλιο πόλεμο χωρίς σημαντικές ζημιές μέχρι το 2016. Στον σεισμό του Φεβρουαρίου 2023 καταστράφηκε ένας από τους οχυρωμένους πύργους του. Το Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς περιλαμβάνεται στον κατάλογο κινδύνου από το 2013.[1][4]