Ουγκαρίτ

Ο χώρος κατοικήθηκε από τη Νεολιθική εποχή και μετά· η αγγλική Wikipedia αναφέρει τα τέλη της 8ης χιλιετίας π.Χ., η γερμανική Wikipedia την 7η. Απέκτησε αστικό χαρακτήρα από τις αρχές της 3ης χιλιετίας, εγκαταλείφθηκε γύρω στο 2200 π.Χ. και επανεποικίστηκε και οχυρώθηκε στη Μέση Εποχή του Χαλκού. Το αρχείο του Μαρί (περ. 1765 π.Χ.) αναφέρει την Ουγκαρίτ και μια επίσκεψη του βασιλιά Ζιμρί-Λιμ· η πόλη ήταν τότε υποτελής του βασιλείου του Γιαμχάντ, με κέντρο το Χαλέπι. Ευρήματα μαρτυρούν επαφές με την Αίγυπτο του Μέσου Βασιλείου.

Η χρυσή εποχή της ήρθε στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού. Η Ουγκαρίτ εμπορευόταν με την Αίγυπτο, την Κύπρο, το Αιγαίο, τους Χετταίους και τις πόλεις του Λεβάντε, και ο πληθυσμός της εκτιμάται σε 6.000 έως 8.000. Επί Νικμάντου Β΄ (περ. 1350–1315 π.Χ.) έγινε υποτελής των Χετταίων, διατηρώντας ευρεία οικονομική και πολιτιστική ανεξαρτησία. Επιστολές στο αρχείο της Αμάρνα τεκμηριώνουν διπλωματικούς δεσμούς με την Αίγυπτο.

Γύρω στο 1200 π.Χ. η ανατολική Μεσόγειος υπέφερε από λιμό, ενώ θαλάσσιοι επιδρομείς έπλητταν τις ακτές. Ο τελευταίος βασιλιάς, Αμμουράπι, ζήτησε μάταια βοήθεια, αφού ο στρατός και ο στόλος του υπηρετούσαν τους Χετταίους. Η πόλη λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε, πιθανώς από τους λεγόμενους Λαούς της Θάλασσας. Οι χρονολογήσεις κυμαίνονται μεταξύ 1194 και 1185 π.Χ.· η αγγλική Wikipedia αναφέρει ότι δεδομένα ραδιοάνθρακα και αστρονομικά δεδομένα υποδεικνύουν το 1192–1190 π.Χ. Η Ουγκαρίτ δεν ξαναχτίστηκε ποτέ.[1][2][3]

Ο τύμβος καλύπτει περίπου 28 εκτάρια και υψώνεται έως 20 μέτρα· ένα τείχος με μία γνωστή οχυρωμένη πύλη περιέκλειε την πόλη. Στα δυτικά βρισκόταν η Βασιλική Ζώνη με το ανάκτορο, το οποίο αναπτύχθηκε γύρω από αυλές σε διάφορες φάσεις κατά τον 14ο και 13ο αιώνα π.Χ. Το μέγεθός του διαφέρει ανάλογα με την πηγή: περίπου 6.500 m² (αγγλική Wikipedia), περίπου 10.000 m² με περίπου 100 δωμάτια (γερμανική Wikipedia), σχεδόν ένα εκτάριο (UNESCO). Το πέτρινο ισόγειο σώζεται κατά τόπους σε ύψος έως 4 μέτρων, και πολυάριθμες σκάλες μαρτυρούν έναν χαμένο όροφο.

Στην ακρόπολη βρίσκονταν οι ναοί του Βάαλ και του Νταγκάν, ο καθένας με πρόναο και εσωτερικό άδυτο. Ο Ναός του Βάαλ καταστράφηκε στα μέσα του 13ου αιώνα π.Χ., ίσως από σεισμό, και δεν ξαναχτίστηκε, ενώ ο Ναός του Νταγκάν αποκαταστάθηκε. Ανάμεσά τους βρισκόταν η Οικία του Αρχιερέα. Στο κέντρο της πόλης ο λεγόμενος Ναός του Ρυτού βρισκόταν μέσα σε μια συνοικία κατοικιών. Οι οικίες ακολουθούσαν έναν κοινό τύπο με προθάλαμο, αυλή και σκάλα, κατά μήκος στενών, ακανόνιστων δρομίσκων.

Το βασίλειο περιλάμβανε το λιμάνι του Μινέτ ελ-Μπέιντα, περίπου 1,5 έως 2 χιλιόμετρα δυτικά, και τη δευτερεύουσα κατοικία του Ρας Ιμπν Χάνι, περίπου 5 χιλιόμετρα νότια.[1][2][4]

Η Ουγκαρίτ ήταν εμπορικός κόμβος, βασιλική έδρα και θρησκευτικό κέντρο. Στήλες, αγάλματα και δεκαέξι πέτρινες άγκυρες βρέθηκαν ως αναθήματα στον Ναό του Βάαλ. Η Οικία του Αρχιερέα περιείχε πινακίδες μυθολογικής ποίησης, μεταξύ αυτών τον κύκλο του Βάαλ, μαζί με γραφικές ασκήσεις και λεξιλόγια που υποδεικνύουν σχολή γραφέων. Ο Ναός του Ρυτού έχει επίσης ερμηνευθεί ως χώρος για το μαρζέαχ, ένα κοινό συμπόσιο προς τιμήν μιας θεότητας.

Μετά την καταστροφή του ο χώρος έμεινε εγκαταλελειμμένος για αιώνες· ένα μικρό χωριό υπήρχε κοντά τον 6ο έως 4ο αιώνα π.Χ., και υπήρξε σύντομη εγκατάσταση στη ρωμαϊκή εποχή. Η ακρόπολη αργότερα λεηλατήθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως λατομείο. Το 1928 ένας αγρότης που όργωνε ένα χωράφι άνοιξε κατά τύχη έναν τάφο στη νεκρόπολη του Μινέτ ελ-Μπέιντα. Μια γαλλική αποστολή υπό τον Κλοντ Σεφέρ έκανε ανασκαφές από το 1929, αργότερα υπό άλλους διευθυντές και από το 2005 από κοινού με τη Συρία, έως ότου ο εμφύλιος πόλεμος σταμάτησε τις εργασίες το 2011.[1][2][4]

Γύρω στο 1400 π.Χ., ή από τον 14ο αιώνα π.Χ., οι γραφείς της Ουγκαρίτ ανέπτυξαν μια αλφαβητική σφηνοειδή γραφή 30 σημείων, η σειρά των γραμμάτων της οποίας μοιάζει με τη φοινικική. Τα ακκαδικά χρησίμευαν παράλληλα ως γλώσσα της διπλωματίας. Σύμφωνα με την UNESCO, ενεπίγραφα χάλκινα εργαλεία επέτρεψαν την αποκρυπτογράφηση της γραφής το 1930· η γερμανική Wikipedia την πιστώνει στους Χανς Μπάουερ (1932), Σαρλ Βιρολό και Εντουάρ Ντορμ.

Οι πινακίδες περιλαμβάνουν επίσης χουρριτικούς ύμνους που θεωρούνται η αρχαιότερη σωζόμενη μουσική σημειογραφία. Συγχρονισμοί στα κείμενα, όπως με τον Αιγύπτιο καγκελάριο Μπάι, έχουν βελτιώσει τη χρονολόγηση της ανατολικής Μεσογείου. Η UNESCO σημειώνει ότι μετά από εξήντα χρόνια έρευνας είχε ανασκαφεί μόνο το ένα έκτο του χώρου.[1][2][4]

Από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού ο ποταμός Ναχρ Σμπαγιέμπ έχει διαβρώσει περίπου 50 μέτρα από το βόρειο άκρο του τύμβου, και πορτοκαλεώνες στη νότια πλαγιά εμποδίζουν την ανασκαφή. Το Μινέτ ελ-Μπέιντα είναι σήμερα στρατιωτικό λιμάνι και δεν είναι διαθέσιμο για ανασκαφή. Οι ανασκαφές διακόπηκαν από τον εμφύλιο πόλεμο το 2011· η αγγλική Wikipedia αναφέρει ότι πολλές αιχμές βελών ανακτήθηκαν από το στρώμα καταστροφής το 2021. Οι πηγές δεν περιέχουν πληροφορίες για πολεμικές ζημιές ή για τη σημερινή κατάσταση διατήρησης.[1]