Μαραθος

Η κεραμική δείχνει κατοίκηση ήδη από την 3η χιλιετία π.Χ.· η γερμανική Wikipedia χρονολογεί τα αρχαιότερα ίχνη στο Τελ Αμρίτ περίπου στο 2100–1750 π.Χ. και περιγράφει ίδρυση της πόλης από Αμορραίους από την Αρουάντ γύρω στο 1600 π.Χ. Ένας τόπος που αναφέρεται στα αρχεία των πολέμων του Θουτμώση Γ΄ ταυτίζεται σήμερα συνήθως με την Αμρίτ. Στα τέλη του 333 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος έμεινε στη Μάραθο, τότε ηπειρωτική κτήση του βασιλιά Γηροστράτου της Αράδου (Αρουάντ).

Κατά τη σελευκιδική περίοδο η Μάραθος αποσχίστηκε από την Άραδο· έκοψε δικά της νομίσματα γύρω στο 230 π.Χ., και έως το 219 π.Χ. οι δύο πόλεις ήταν χωριστές. Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, η Μάραθος λεηλατήθηκε από δυνάμεις της Αράδου το 148 π.Χ.· η γερμανική Wikipedia, ακολουθώντας τον Διόδωρο, αναφέρει μια αποτυχημένη απόπειρα των Αραδίων πριν από το 147 π.Χ. και θεωρεί την ακριβή χρονολογία της καταστροφής άγνωστη. Ο Στράβων περιέγραψε τον τόπο ως κατεσκαμμένη πόλη. Ρωμαίοι συγγραφείς ανέφεραν ακόμη τη Μάραθο έως την εποχή του Αδριανού, και τρεις ταφικοί θάλαμοι της ρωμαϊκής περιόδου βρέθηκαν το 2011.

Ο Χένρι Μόντρελ (1697) και ο Ρίτσαρντ Πόκοκ (1743) επισκέφθηκαν τα ερείπια· ο Ερνέστ Ρενάν έκανε ανασκαφές το 1860, ο Μορίς Ντινάν σε αρκετές περιόδους από το 1926 και μαζί με τον Νασίμπ Σαλιμπί από το 1954. Τα ευρήματα φυλάσσονται, μεταξύ άλλων, στο Λούβρο, στο Εθνικό Μουσείο της Δαμασκού και στο Μουσείο της Ταρτούς.[1][2]

Το κύριο ιερό (Μααμπέντ), πιθανώς του δεύτερου μισού του 5ου αιώνα π.Χ. σύμφωνα με τη γερμανική Wikipedia, είναι λαξευμένο στον βράχο: μια στοά με πεσσούς περιβάλλει μια δεξαμενή βάθους περίπου τριών μέτρων που τροφοδοτείται από πηγή, με έναν κυβόσχημο ναΐσκο σε ψηλή βάση στο κέντρο της. Οι διαστάσεις διαφέρουν μεταξύ των πηγών (αγγλική Wikipedia: αυλή 47 × 49 m· γερμανική Wikipedia: συγκρότημα 56,33 × 48,55 m, δεξαμενή 46,70 × 38,50 m). Επιγραφές μαρτυρούν τη λατρεία του Μελκάρτ και του Εσμούν.

Περίπου 200 μέτρα βορειοανατολικά βρίσκεται ένα λαξευτό στον βράχο στάδιο μήκους περίπου 225–230 μέτρων και πλάτους 30–40 μέτρων με επτά εν μέρει σωζόμενες σειρές καθισμάτων, χρονολογημένο στα τέλη του 4ου ή τις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ. Στα νότια υψώνονται οι ταφικοί πύργοι γνωστοί ως αλ-Μαγάζιλ («οι Άτρακτοι»), ύψους έως περίπου 7,5 μέτρων, ένας από τους οποίους διακοσμείται με τέσσερις προτομές λεόντων, πάνω από υπόγειους θαλάμους με ευρήματα από τον 5ο έως τον 1ο αιώνα π.Χ.· νότια του Ναχρ αλ-Κούμπλι βρίσκονται ο Μπουρτζ αλ-Μπαζάκ, αρχικά ύψους 19,5 μέτρων, και άλλα υπόγεια ταφικά μνημεία.[1][2][3]

Η αγγλική Wikipedia περιγράφει τη Μάραθο ως τη βορειότερη σημαντική πόλη της αρχαίας Φοινίκης και ηπειρωτική βάση της Αρουάντ. Σύμφωνα με την αραβική Wikipedia, το ιερό της πηγής επισκέπτονταν επίσης για θεραπεία· το στάδιο θεωρείται ότι φιλοξενούσε ιερούς αγώνες. Η πόλη έκοβε δίγλωσσα αργυρά νομίσματα με τον αττικό κανόνα. Επειδή ο χώρος εγκαταλείφθηκε σε μεγάλο βαθμό και ελάχιστα ξαναχτίστηκε, τα ερείπιά του σώζονται χωρίς εκτεταμένες μεταγενέστερες μετατροπές.[1][2][3]

Το World Monuments Fund συμπεριέλαβε την Αμρίτ στους καταλόγους επιτήρησης κινδυνευόντων μνημείων του 2004 και του 2006, επικαλούμενο ταχεία φθορά από βανδαλισμούς και την επέκταση της δόμησης. Το 2006 πραγματοποιήθηκε ένα τριήμερο εργαστήριο με την UNESCO, τη Συριακή Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Μουσείων και τοπικούς διοικητικούς φορείς. Οι πηγές δεν περιέχουν μεταγενέστερη αναφορά για την κατάσταση.[1]