Dżabal ad-Duruz

To pole wulkaniczne jest najdalej na południe wysuniętym polem wulkanicznym Syrii i leży na płaskowyżu Hauran–Dżabal ad-Duruz w pobliżu granicy z Jordanią. Składa się ze 118 wulkanów bazaltowych aktywnych od dolnego plejstocenu do holocenu; potoki lawy z wulkanów ułożonych w linii z północnego zachodu na południowy wschód wypełniają rozległe obniżenie płaskowyżu. Pole należy do alkalicznego pola wulkanicznego Harrat asz-Szam, które sięga do Arabii Saudyjskiej.

Najwyższym szczytem jest Tell Kini (1803 m), a po nim Tell Dżuwalin (1732 m) i Tell Sulajman (1703 m); arabskojęzyczna Wikipedia wspomina o szczytach przekraczających 1809 m. Termin „tell” oznacza tu stożek wulkaniczny. Zimą pada śnieg; niemieckojęzyczna Wikipedia opisuje góry jako prawdopodobnie ostatnią ostoję wymarłego już osła syryjskiego.[1][2][3]

Według arabskojęzycznej Wikipedii góra nosiła w okresie greckim, rzymskim i bizantyjskim nazwę Asaldamos, a od wczesnego okresu islamskiego do końca panowania Abbasydów nazwę Dżabal ar-Rajjan („żyzna ziemia”). Na tym obszarze po raz pierwszy odnaleziono inskrypcje safaickie. Po bitwie pod Mardż Dabik (datowanej przez źródło na 1515 rok) w As-Suwajdzie i Szahbie osiedliły się rody Hamdan; klany druzyjskie zaczęły przybywać w 1707 roku w czasie wojny domowej w Libanie.

Od końca XVII i początku XVIII wieku obszar ten znany był jako „Dżabal ad-Duruz”, dopóki – według arabskojęzycznej Wikipedii – w 1937 roku nie nadano mu nazwy „Dżabal al-Arab”. Jego mieszkańcy wzięli udział w Wielkim Powstaniu Syryjskim przeciwko mandatowi francuskiemu. W przeszłości nazwy Dżabal ad-Duruz używano także dla obszaru w Górach Libanu.[1][2][3]

Muhafaza As-Suwajda obejmuje niemal całą górę i jest jedyną muhafazą w Syrii z większością druzyjską. W latach 80. XX wieku ludność składała się w 87,6% z Druzów, w 11% z chrześcijan (głównie prawosławnych) i w 2% z muzułmanów sunnickich; w 2010 roku muhafaza liczyła około 375 000 mieszkańców, w tym 90% Druzów, 7% chrześcijan i 3% sunnitów. Udział chrześcijan zmniejszył się wskutek niskiego przyrostu naturalnego i wysokiej emigracji.

Arabskojęzyczna Wikipedia opisuje całą górę jako strefę archeologiczną z setkami stanowisk z okresu rzymskiego, bizantyjskiego i nabatejskiego, w tym świątyniami, kościołami, cysternami, tłoczniami wina, klasztorami i brukowanymi ulicami. Główną uprawą jest winorośl, obok jabłek, gruszek, pszenicy i jęczmienia.[1][3][4]