Dżabal al-Akrad

Według anglojęzycznej Wikipedii wyżyna jest częścią Masywu Wapiennego północno-zachodniej Syrii, przedłużając ku południowi wyżyny zachodniego płaskowyżu Antep; niemieckojęzyczna i arabskojęzyczna Wikipedia zaliczają ją do systemu Taurusu. Dolina Afrinu zamyka ją od wschodu i południa, oddzielając od równiny Azaz i Góry Szymona; od zachodu dolina rzeki Aswad oddziela ją od Amanosu. Wysokości wahają się od 700 do 1269 m. Arabskojęzyczna Wikipedia podaje szerokość 55 km i długość 75 km, czyli około 3850 km², co stanowi około 2% powierzchni Syrii.

Klimat jest śródziemnomorski, z gorącymi latami i zimnymi, wilgotnymi zimami; arabskojęzyczna Wikipedia podaje średnią roczną sumę opadów w rejonie Afrinu jako 546,6 mm. Region leży na północno-zachodnim skraju płyty arabskiej; 13 sierpnia 1822 roku trzęsienie ziemi o magnitudzie około 7,3 miało epicentrum w Kurd Dagh, a kolejne nastąpiło w 1872 roku na południowym skraju rejonu Afrinu.[1][2][3]

Według Szarafname obszarem rządzili kurdyjscy emirowie z Kilis. Był częścią Imperium Osmańskiego do I wojny światowej i do połowy XIX wieku cieszył się pewną autonomią. Granice mandatu francuskiego go podzieliły: północ przypadła Turcji, a południe pozostało pod administracją francuską. Kaza Kurd Dagh w Państwie Aleppo liczyła w 1922 roku 21 823 mieszkańców; według niemieckojęzycznej Wikipedii obszar wszedł w skład niepodległej Syrii w 1946 roku. W latach 30. XX wieku, według anglojęzycznej Wikipedii, w Mabecie osiedlili się kurdyjscy alewici, którzy uciekli z Dersimu.

Nazwa Kurd Dagh jest osmańskim odpowiednikiem Dżabal al-Akrad. Według źródeł część syryjską nazywano później Afrin, w 1977 roku dekretem 15801 przemianowano na „Dżabal al-Uruba”, a następnie na „Dżabal Halab” (Góra Aleppo); część turecka nosi oficjalną nazwę Kurt Dağı („Góra Wilka”).[1][2][3]

Ludność jest w przeważającej mierze kurdyjska; większość to muzułmanie sunniccy szkoły hanafickiej, obecni są także jazydzi. Główną uprawą jest oliwka – według arabskojęzycznej Wikipedii ponad 13 milionów drzew – obok zbóż, warzyw, bawełny i owoców. Do tradycyjnych zajęć należą wytwarzanie oliwy i mydła oraz ręcznie tkane dywany; anglojęzyczna Wikipedia wspomina także o produkcji węgla drzewnego. Lasy, głównie sosnowe i cyprysowe, opisywane są jako największe w muhafazie Aleppo.[1][2][3]