Dżabal Akra

Anglojęzyczna i niemieckojęzyczna Wikipedia umieszczają górę na granicy syryjsko-tureckiej. Według niemieckojęzycznej Wikipedii część syryjska leży na obszarze miejscowości Kesab o ormiańskim charakterze w muhafazie Latakia, a część turecka w dystrykcie Yayladağı w prowincji Hatay. Arabskojęzyczna Wikipedia umieszcza ją na dalekim południowym zachodzie Liwy Aleksandretty, którą opisuje jako obecnie prowincję turecką, będącą do 1939 roku terytorium syryjskim.

Góra wznosi się nad wąską równiną nadmorską, służy żeglarzom jako punkt orientacyjny i skupia burze. Na obszarze znanym z gęstych lasów jest bezleśna ze względu na trudny teren. Ugarit leży 30 km na południe według anglojęzycznej Wikipedii, około 40 km według niemieckojęzycznej Wikipedii.[1][2][3]

Huryci i Hetyci nazywali górę Hazzi i uważali ją za siedzibę boga burzy Teszuba; Hetyci przywoływali ją w traktatach jako boskiego gwaranta. W Ugarit wierzono, że na szczycie Sapanu znajduje się pałac boga burzy Baala; w 677 roku p.n.e. król Tyru wezwał Baala Safona na świadka w traktacie z Asyrią. W Biblii hebrajskiej góra występuje jako Safon, a hebrajskie słowo oznaczające „północ” wywodzi się od jej nazwy.

Grecy oddali nazwę jako Kasios, a kult przeszedł na Zeusa Kasiosa, czczonego tam według niemieckojęzycznej Wikipedii do IV wieku. Seleukos I radził się tu Zeusa przy zakładaniu Seleucji. Trajan przeżył wielkie trzęsienie ziemi w Antiochii w latach 114/115 n.e.; Hadrian wspiął się na górę w 130 roku n.e., a Julian wiosną 363 roku. Później przybyli chrześcijańscy pustelnicy: Barlaam założył klasztor na wschodnich stokach, a Szymon Słupnik Młodszy stał przez czterdzieści lat na słupie w pobliżu jej północnego zbocza aż do śmierci w 592 roku.[1][2][3]

Miejsce kultu to kopiec popiołu i szczątków o szerokości 55 m i głębokości 7,9 m, z którego wykopaliskami objęto jedynie górne 1,8 m. Wykopaliska dotarły do warstw hellenistycznych, zanim je wstrzymano, ponieważ stanowisko leży w tureckiej strefie wojskowej. Według anglojęzycznej Wikipedii pozostałości uważa się za zniszczone od czasu zbudowania na szczycie tureckiej bazy wojskowej w 2012 roku.[1]