Buhajrat al-Furat

Anglojęzyczna Wikipedia podaje maksymalną pojemność 11,7 km³, lecz wymienia dwie różne maksymalne powierzchnie (525 km² i 610 km²); rzeczywista pojemność jest znacznie mniejsza i wynosi 9,6 km³ przy powierzchni 447 km². Arabskojęzyczna Wikipedia podaje maksymalną pojemność 14,1 km³.

Zachodni brzeg przekształcił się w ważny obszar podmokły; na brzegu południowo-wschodnim zalesiono tereny drzewami zimozielonymi, m.in. sosną alepską i topolą eufratową. Jezioro jest ważnym zimowiskiem ptaków wędrownych; przed 2004 rokiem rząd chronił części brzegu przed myśliwymi, obniżając standard dróg dojazdowych. Wyspa Dżazirat as-Saura jest rezerwatem przyrody.[1][3]

Pierwsze plany zapory na syryjskim Eufracie pochodzą z 1927 roku. W 1957 roku Syria uzgodniła ze Związkiem Radzieckim pomoc techniczną i finansową, a następnie zawarła w 1960 roku umowę o finansowaniu z RFN, a w 1965 roku kolejną ze Związkiem Radzieckim. Zaporę zbudowano w latach 1968–1973; napełnianie zbiornika rozpoczęto w 1974 roku przez zmniejszenie przepływu rzeki. Projekt ukończono za prezydenta Hafiza al-Asada w ramach jego polityki modernizacyjnej i reform rolnych. W 1975 roku Irak skarżył się, że przepływ spadł poniżej akceptowalnego poziomu, i groził zbombardowaniem zapory; mediacja Arabii Saudyjskiej i Związku Radzieckiego rozstrzygnęła spór.

Przed zalaniem w latach 1963–1974 prowadzono międzynarodowy program wykopalisk ratunkowych na stanowiskach od późnego natufienu po okres osmański, m.in. Tell Abu Hurejra, Emar, Habuba Kabira, Murejbet, Tell as-Suwajhat, Tell Fraj i Dibsi Faradż. Kalat Dża'bar, którego wzgórze stało się wyspą, otrzymał ochronny glacis, a dwa minarety w Murejbecie i Meskene przeniesiono poza strefę zalewową.

Podczas wojny domowej poziom wody znacznie się obniżył, być może dlatego, że elektrownia pobierała więcej wody, niż dostarczał Eufrat. W maju 2026 roku, według anglojęzycznej Wikipedii, poziom osiągnął 97%, wysokość niewidzianą od dziesięcioleci, co spowodowało powodzie w dole rzeki w muhafazach Ar-Rakka i Dajr az-Zaur.[1][2]

Przedsięwzięcie miało nawadniać 640 000 hektarów na obu brzegach. Bogate w gips gleby, zasolenie, zawalające się kanały oraz niechęć rolników do przesiedlenia sprawiły, że w 1984 roku nawadniano jedynie 60 000 hektarów; do 2000 roku liczba ta wzrosła do 124 000 hektarów, czyli 19% planu. Rurociąg dostarcza z jeziora do Aleppo 80 milionów m³ wody pitnej rocznie.[1][2]