Bab Szarki

Bramę wzniesiono około 200 roku n.e., a Rzymianie poświęcili ją słońcu. Według arabskojęzycznej Wikipedii obecną formę uzyskała za cesarza Septymiusza Sewera i została ukończona za Karakalli, podobno na miejscu wcześniejszej greckiej Bramy Słońca; relief tarczy słonecznej nad bramą już nie istnieje wskutek prac restauracyjnych.

Według niemieckojęzycznej Wikipedii wódz Chalid ibn al-Walid wkroczył przez tę bramę do Damaszku 18 września 634 roku podczas podboju muzułmańskiego. Ponieważ potrójna brama słabo nadawała się do obrony, w XII wieku za Nur ad-Dina została częściowo zamurowana; zachowano jedynie środkowy otwór, który przekształcono w wejście załamane, i dobudowano minaret. Dużą fasadę odrestaurowano w latach 60. XX wieku.[1][2][3]

Brama ma duże środkowe przejście dla karawan i ruchu kołowego, flankowane dwoma mniejszymi przejściami dla pieszych. Jej dekoracja jest minimalna: jedyną ozdobą są wysunięte pilastry. Mogła być wzmocniona flankującymi wieżami. Przy szerokości 26 metrów obejmowała decumanus, późniejszą Ulicę Prostą, która miała jezdnię szerokości 14 metrów i dwie kryte kolumnady; pozostałości tych kolumnad zachowały się wewnątrz bramy.[1][2][3]

Ulica Prosta, wymieniona w źródłach biblijnych, nadal łączy Bab Szarki z bramą zachodnią, Bab al-Dżabija. Otaczająca dzielnica chrześcijańska nosi nazwę od bramy; w pobliżu znajdują się ormiańska apostolska katedra św. Sarkisa, melchicki kościół az-Zajtun oraz, nieco na północ, Dom Ananiasza. UNESCO wymienia mury miejskie i bramy wśród kluczowych atrybutów obiektu światowego dziedzictwa Starożytne miasto Damaszek.[1][2][3][4]

Źródła nie dokumentują obecnego stanu bramy. Odnotowują restaurację fasady w latach 60. XX wieku oraz utratę reliefu słońca wskutek prac restauracyjnych (bez daty). Deklaracja UNESCO z 2009 roku wymienia mury i bramy jako zachowane atrybuty starego miasta.[2][3][4]