Wieża zegarowa Bab al-Faradż

Osmański namiestnik wilajetu Aleppo, Köse Mehmed Raif Pasza, zlecił budowę architektowi Charlesowi Chartierowi i inżynierowi Bakrowi Sidkiemu; anglojęzyczna i niemieckojęzyczna Wikipedia określają Chartiera jako Francuza, arabskojęzyczna Wikipedia jako Austriaka. Według anglojęzycznej Wikipedii projekt wspierał sułtan Abdülhamid II. Arabskojęzyczna Wikipedia datuje położenie kamienia węgielnego na 1898 rok (1316 AH), a ukończenie, wraz z otaczającymi basenami, na 1899 rok (1317 AH). Koszt 1500 lir osmańskich pokryto w połowie z datków, a w połowie ze środków gminy.

Anglojęzyczna Wikipedia podaje rok 1900 jako datę inauguracji, w 25. rocznicę wstąpienia sułtana na tron. Według arabskojęzycznej Wikipedii wieża stoi na pozostałościach Kastal as-Sultan, fontanny zbudowanej przez Sulejmana w 940 AH; sama brama Bab al-Faradż została rozebrana w 1904 roku, a pozostała z niej jedynie wieża południowa.[1][2][3]

Wieża, zbudowana w stylu orientalizującym, przywodzi na myśl starsze minarety islamskie, lecz ma szeroką podstawę i cztery identyczne fasady, których ściany lekko pochylają się do wewnątrz. Okalający balkon z kamienną balustradą wsparty jest na muqarnasach. Powyżej każda ze stron ma okrągły otwór z tarczą zegara; według arabskojęzycznej Wikipedii dwie przeciwległe tarcze wskazywały czas arabski, a dwie czas zachodni. Zwieńczenie stanowi nadbudowa z sześcioma oknami i wiatrowskazem.[1][2][3]

Według arabskojęzycznej Wikipedii wieża, uszkodzona w czasie wojny, została odrestaurowana, a zegar ponownie wybił godzinę po ponad pięćdziesięciu latach postoju; zainstalowano mechanizm wykonany w Anglii. Prace odsłoniły znaleziska z kilku okresów oraz rzymski kanał Hajlan obok wieży. Źródła nie podają daty tych prac.[3]