As-Safa

Pole obejmuje co najmniej 38 stożków żużlowych i stanowi część północnego odcinka alkalicznego pola wulkanicznego Harrat asz-Szam, które według niemieckojęzycznej Wikipedii zajmuje około 50 000 km² na terenie Syrii, Jordanii, Izraela/Palestyny i Arabii Saudyjskiej. Arabskojęzyczna Wikipedia opisuje mniej więcej koliste terytorium o średnicy 16–19 km, graniczące od północy z Pustynią Syryjską, od południa z Hamadem, a od południowego zachodu z obszarem al-Kura'.

Kilka kraterów było aktywnych w holocenie. W połowie XIX wieku zaobserwowano wrzące jezioro lawy – arabskojęzyczna Wikipedia podaje rok 1850 – a szczególnie ciemne obszary w centrum mają wyznaczać tę ostatnią aktywność. Badanie opublikowane w 2002 roku uznało Tulul as-Safa za najmłodszy z 13 potoków lawy w południowej Syrii, północnej Palestynie i wschodnim Libanie. Do najwyższych stożków należą Tell al-Akzass (889 m), Tell ad-Ders (878 m) i Dżabal Rgheli (874 m).[1][2][3]

W 1857 roku odkryto tu inskrypcje w nieznanym wcześniej piśmie; pismo nazwano safaickim od tego obszaru, choć obecnie jest ono poświadczone także w innych miejscach. Arabskojęzyczna Wikipedia liczy ponad 2000 znanych inskrypcji safaickich i, za niektórymi historykami, przypisuje je grupom Lachmidów. W pobliżu znajdują się stanowiska z IV tysiąclecia p.n.e., m.in. Chirbat al-Umbaszi i Chirbat al-Habbarijja, a także stanowisko Dżabal Sis.

Druzowie wykorzystywali ten obszar jako schronienie w czasie wojen. Podczas wojny domowej as-Safa stała się ostatnią enklawą ISIL w muhafazach As-Suwajda i Damaszek (Rif Dimaszk); siły rządowe przejęły nad nią kontrolę 17 listopada 2018 roku.[1][3]

Obszar leży w całości w muhafazie As-Suwajda, której granica biegnie wzdłuż jego krawędzi. Jest słabo zaludniony; według anglojęzycznej Wikipedii odwiedzają go jedynie wędrowni Beduini i sporadycznie archeolodzy. Arabskojęzyczna Wikipedia wspomina o planach ustanowienia Tulul as-Safa geoparkiem jako naturalnego przedłużenia rezerwatu Ladża.[1][2][3]