Trachonitis

De Engelstalige en de Duitstalige Wikipedia geven de oppervlakte op als ongeveer 900 km²; het gebied vormt een driehoek tussen de 45 km lange lijn Izra'–Shahba in het zuiden en de omgeving van Burraq in het noorden. De gemiddelde hoogte bedraagt 600 tot 700 m, en de hoogste vulkaankegel, net ten westen van Shahba, bereikt 1.159 m. Grijze, verweerde lavavelden met grillige basaltblokken overheersen; daartussen liggen laagten (ka') met fijnere grond, waar de dorpen hun akkers hebben.

Bronnen zijn schaars; water wordt meestal in cisternes opgeslagen, en in de zomer zijn de tekorten groot. De Arabischtalige Wikipedia schrijft de basaltlaag toe aan uitbarstingen van de Jabal al-Arab, vooral van de Tell Shihan.[1][2][3]

De regio verschijnt als Argob in de Hebreeuwse Bijbel en als Trachonitis ("het ruige gebied") in het Evangelie volgens Lucas. Tegen 27 v.Chr. had Rome haar aan Herodes de Grote gegeven, die er 3.000 Idumeeërs vestigde; na zijn dood in 4 v.Chr. ging zij over op Filippus de tetrarch, rond 34 n.Chr. op de provincie Syria en onder Trajanus op de provincie Arabia. Een Romeinse weg doorkruiste het gebied, en tussen de 1e en de 4e eeuw ontstonden steden met theaters, zuilengangen en tempels, waaronder Philippopolis (Shahba) en Zorava (Izra'). In de Byzantijnse tijd nam de bouwactiviteit sterk toe; in Zorava verving in 515 een martyrium van de heilige Joris de tempel.

De naam al-Lajāʾ is voor het eerst in de middeleeuwen opgetekend; vluchtelingen voor de Mongoolse invallen bevolkten de regio in de 13e eeuw opnieuw. In de 17e eeuw was zij grotendeels verlaten en werd zij door de Sulut-bedoeïenen als weidegrond gebruikt. Druzische kolonisten kwamen vanaf het einde van de 18e eeuw en vooral na 1860, wat in 1868 tot gevechten met de Sulut leidde. Volgens de Arabischtalige Wikipedia trokken gewapende oppositiegroepen zich eind 2011 terug in de Lajat, en in maart 2012 begon het leger een offensief in het gebied.[1][2][3]

De Engelstalige Wikipedia telt bijna twintig plaatsen met ruïnes uit de Romeinse, ten minste dertig met ruïnes uit de Byzantijnse en ten minste dertien met ruïnes uit de islamitische tijd; volgens de Arabischtalige Wikipedia registreerden Franse missies tussen 2003 en 2007 ongeveer 700 archeologische vindplaatsen. Tegenwoordig wonen Druzen in het centrum en het oosten en moslims en Melkitische christenen in dorpen aan de westrand; de meeste dorpen staan te midden van antieke ruïnes.

Een ministerieel besluit van 31 mei 2006 verklaarde de Lajat tot beschermd gebied, en in mei 2009 wees UNESCO het aan als eerste – en volgens de Arabischtalige Wikipedia tot nu toe enige – biosfeerreservaat van Syrië.[1][2][3][4]