Qalat Semaan

De Engelstalige Wikipedia noemt 390 als geboortejaar van Simeon; de Arabischtalige Wikipedia noemt 389 en het dorp Sisan. Op zestienjarige leeftijd trad hij in een klooster, maar zijn ascese werd te extreem geacht voor het gemeenschapsleven. In 412 sloot hij zich aan bij het klooster van Telanissos, trok zich later terug op de heuvel erboven en leefde ten slotte op een klein platform boven op een zuil die in de loop der tijd van ongeveer 3 tot 18 meter werd verhoogd. Van daaruit preekte hij tweemaal per dag en werd hij door oosterse keizers geraadpleegd. Na zijn dood in 459 werd een twist over zijn stoffelijk overschot in het voordeel van Antiochië beslecht.

Enkele decennia later verrees met keizerlijke steun de grote kerk boven de zuil. De dateringen lopen uiteen: de Duitstalige Wikipedia noemt 476 tot 490 en verbindt de processiewegen met keizer Zeno (reg. 474–491); de Engelstalige Wikipedia noemt 473 als begin en 490 als voltooiing. Volgens de Engelstalige Wikipedia ging het klooster in 638 over naar de miafysieten.

Na de Arabische veroveringen versterkten de Byzantijnen de kerk, en in de 10e eeuw werd het complex omgevormd tot een citadel met een muur en 13 torens, wat als oorsprong van de naam "Vesting van Simeon" wordt genoemd. De Hamdanidische bevelhebber Qarghuya plunderde haar en doodde de monniken; de Engelstalige Wikipedia dateert dit eenmaal op 985 en eenmaal op 986. Daarna lag de plek lange tijd verlaten.[1][2][3]

De kerk werd als één enkel project binnen korte tijd ontworpen en uitgevoerd. Vier driebeukige basilieken van elk 24 meter breed strekken zich in kruisvorm uit vanaf een centrale achthoek van 28 meter doorsnede, met de zuil in het midden; het gebouw meet 100 meter van oost naar west en 88 meter van noord naar zuid. De oostelijke basiliek is groter dan de andere en heeft als enige drie apsissen, omdat daar de liturgie werd gevierd. De Engelstalige Wikipedia vermeldt dat een koepel de achthoek bekroonde en kennelijk tot in de 19e eeuw bewaard bleef.

Binnen de ommuring lagen verder twee kleinere kerken, een klooster met kapel ten zuiden van de oostelijke basiliek, pelgrimsherbergen en een baptisterium aan de Via Sacra. Het baptisterium, kort na de hoofdkerk gebouwd, is een achthoek op een vierkante basis die ooit een houten kegel- of koepeldak had; vanuit de oostelijke apsidiool leidt een getrapte doorgang naar beneden. De basiliek van Qalb Loze, voltooid rond 470, geldt als voorbeeld voor de architectuur en de ornamentiek; haar stijl werd onder meer in Deir Turmanin en Deir Seta overgenomen.[1][2]

Reeds tijdens zijn leven zochten gelovigen Simeons raad en leiding; na zijn dood bleef de plek een bedevaartsoord. Het complex was op deze menigten ingericht: pelgrims kwamen vanuit het zuiden binnen door een boog aan de voet van de heuvel en passeerden het baptisterium en de herbergen op weg naar het zuidportaal van de hoofdkerk. Beneden in de vlakte lag de pelgrimsstad Deir Seman, die via processiewegen met Antiochië verbonden was.

Vanaf de 10e eeuw diende het complex als versterkte plaats. Eeuwenlang sloegen pelgrims stukken van de zuil af als relikwieën; aanzienlijke delen van de schacht waren voor het laatst in de 17e eeuw zichtbaar, en nu resteert alleen nog een blok van ongeveer twee meter hoog.[1][2]

De Duitstalige Wikipedia noemt 4.800 vierkante meter voor de kerk en 12.000 vierkante meter voor het hele complex; de Engelstalige Wikipedia spreekt van meer dan 5.000 vierkante meter. Opgravingen onder leiding van Jean-Pierre Sodini tussen 1980 en 2004 brachten in het westelijke deel van het martyrium gepolijst zwart-rood aardewerk van de Kura-Araxescultuur aan het licht, een cultuur die tussen 3500 en 3300 v.Chr. in de zuidelijke Kaukasus ontstond.

UNESCO waardeert de dorpen van het Kalksteenmassief als getuigenis van het landelijke leven in de late oudheid en van de verspreiding van het christendom in dorpsgemeenschappen.[1][2][4]

Bij de inschrijving in 2011 benadrukte UNESCO de zeer hoge mate van authenticiteit van de dorpen na duizend jaar zonder bewoning; in 2013 werd het erfgoed op de Lijst van bedreigd werelderfgoed geplaatst. In de Syrische burgeroorlog leed de plek onder gevechten, illegale opgravingen en steenroof; op 28 mei 2015 namen Koerdische YPG/YPJ-strijdkrachten haar in, waarna zij haar aan anti-regeringsgroeperingen verloren. In mei 2016 beschadigde een Russische luchtaanval de resten van de zuil en de omliggende ruïnes; op 17 mei 2016 betreurde de directeur-generaal van UNESCO ernstige schade. Op 8 februari 2020 bezetten Turkse landstrijdkrachten de heuveltop bij de plek.

De Arabischtalige Wikipedia meldt herstel en restauratie na een sluiting van 14 jaar, gedateerd september 2026; de andere bronnen bevestigen dit niet.[1][3][4]