Berg Qasioun

De Engelstalige Wikipedia geeft het hoogste punt op als 1.151 m, de Duitstalige Wikipedia 1.150 m en de Arabischtalige Wikipedia "meer dan 1.150 m". De Arabischtalige Wikipedia beschrijft de berg als een uitloper van de westelijke Syrische bergketens. De naam zou in het Syrisch "hard en droog" kunnen betekenen, passend bij de kale rotsberg zonder gras of water.

De endemische Iris damascena groeit op grote hoogte op de steile oostelijke hellingen. Zij geniet geen formele bescherming en wordt als ernstig bedreigd ingedeeld; een deel van haar leefgebied ligt echter in een militair gebied bij de basis van de Republikeinse Garde dat voor burgers gesloten is, en het steile terrein verhindert bebouwing.[1][3]

Een oudere beschrijving die de Arabischtalige Wikipedia citeert, vermeldt een begraafplaats van vromen op de helling en een grote wijk met graven, hospitia, scholen, twee vrijdagmoskeeën, een ziekenhuis en een grote markt, voor het eerst bewoond door mensen uit Jeruzalem die vóór de verovering door Saladin waren vertrokken. Volgens dezelfde bron bereikte de stedelijke bebouwing de berg in de 19e en 20e eeuw.

Vanaf het begin van de burgeroorlog werd de berg door regeringstroepen zwaar versterkt; het leger groef een tunnelnetwerk om de Republikeinse Garde te legeren en gebruikte het voor sluipschutters- en artillerieposities. De openbare toegang bleef beperkt tot het einde van het bewind van Assad in december 2024.[1][2][3]

Op de top staan relaisstations voor radio, televisie en telecommunicatie, en restaurants en cafés bieden uitzicht over de stad. Het monument voor de Onbekende Soldaat staat op de zuidwestelijke helling; de Arabischtalige Wikipedia noemt ook twee historische koepels, het observatorium Qubbat al-Sayyar op de Jabal al-Jank en de inmiddels verwoeste Qubbat al-Nasr.

De bekendste plek is de Grot van het Bloed (Maghārat al-Dam): volgens de legende woonde Adam er, en middeleeuwse Arabische geschiedwerken noemen haar als de plaats waar Kaïn Abel doodde. In tijden van droogte klommen de heersers van Damascus erheen om om regen te bidden; een kleine moskee boven de grot bevat de gebedsnissen van de veertig heiligen (Abdāl). Lager lag de Grot van de Honger, nu door huizen verborgen, en op een andere flank een grot die wordt beschouwd als die van de Zevenslapers – een bewering die de bronnen twijfelachtig noemen.[1][2][3]