Klokkentoren van Bab al-Faraj

De Ottomaanse gouverneur van de vilajet Aleppo, Köse Mehmed Raif Pasha, gaf de opdracht aan de architect Charles Chartier en de ingenieur Bakr Sidqi; de Engelstalige en de Duitstalige Wikipedia beschrijven Chartier als Fransman, de Arabischtalige Wikipedia als Oostenrijker. Volgens de Engelstalige Wikipedia moedigde sultan Abdul Hamid II het project aan. De Arabischtalige Wikipedia dateert de eerste steen op 1898 (1316 AH) en de voltooiing, inclusief de omliggende bassins, op 1899 (1317 AH). De kosten van 1.500 Ottomaanse lira werden voor de helft uit giften en voor de helft door de gemeente gedragen.

De Engelstalige Wikipedia noemt 1900 voor de inhuldiging, ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum van de troonsbestijging van de sultan. Volgens de Arabischtalige Wikipedia staat de toren op de resten van de Qastal al-Sultan, een fontein die Suleiman in 940 AH liet bouwen; de poort Bab al-Faraj zelf werd in 1904 gesloopt, waarbij alleen haar zuidelijke toren overbleef.[1][2][3]

De toren, gebouwd in een oriëntaliserende stijl, herinnert aan oudere islamitische minaretten, maar heeft een brede basis en vier identieke gevels waarvan de muren licht naar binnen hellen. Een rondlopend balkon met een stenen balustrade rust op muqarnas. Daarboven heeft elke zijde een ronde opening met een wijzerplaat; volgens de Arabischtalige Wikipedia gaven twee tegenover elkaar liggende wijzerplaten de Arabische tijd aan en twee de westerse tijd. De top wordt gevormd door een opbouw met zes vensters en een windvaan.[1][2][3]

Volgens de Arabischtalige Wikipedia werd de in de oorlog beschadigde toren gerestaureerd en sloeg de klok na meer dan vijftig jaar stilstand weer, waarbij een in Engeland vervaardigd mechanisch uurwerk werd ingebouwd. Bij de werkzaamheden kwamen vondsten uit verscheidene perioden aan het licht, evenals het Romeinse Hailan-kanaal naast de toren. De bronnen noemen geen datum voor deze werkzaamheden.[3]