Jabal al-Druze

Het vulkanische veld is het zuidelijkste van Syrië en ligt op het Hauran-Druzeplateau bij de grens met Jordanië. Het bestaat uit 118 basaltvulkanen die actief waren van het vroege Pleistoceen tot het Holoceen; lavastromen uit van noordwest naar zuidoost gerangschikte vulkanen vullen een grote laagte in het plateau. Het veld behoort tot het alkalische vulkanische veld Harrat al-Sham, dat zich tot Saoedi-Arabië uitstrekt.

De hoogste top is Tell Qeni met 1.803 m, gevolgd door Tell Joualine (1.732 m) en Tell Sleiman (1.703 m); de Arabischtalige Wikipedia noemt toppen van meer dan 1.809 m. "Tell" duidt hier op een vulkaankegel. In de winter valt er sneeuw; de Duitstalige Wikipedia beschrijft de bergen als waarschijnlijk de laatste toevlucht van de inmiddels uitgestorven Syrische wilde ezel.[1][2][3]

Volgens de Arabischtalige Wikipedia heette de berg in de Griekse, Romeinse en Byzantijnse tijd Asaldamos en van de vroegislamitische periode tot het einde van de Abbasiden Jabal al-Rayyan ("vruchtbaar land"). Safaïtische inscripties werden voor het eerst in dit gebied gevonden. Na de slag bij Marj Dabiq (door de bron gedateerd op 1515) vestigden families van de Hamdan zich in Suwayda en Shahba; Druzische clans begonnen in 1707 te arriveren tijdens een burgeroorlog in Libanon.

Vanaf het einde van de 17e en het begin van de 18e eeuw stond het gebied bekend als "Jabal al-Druze", totdat het volgens de Arabischtalige Wikipedia in 1937 "Jabal al-Arab" werd genoemd. De inwoners namen deel aan de Grote Syrische Opstand tegen het Franse mandaat. Vroeger werd de naam Jabal al-Druze ook gebruikt voor een gebied in het Libanongebergte.[1][2][3]

Het gouvernement Suwayda beslaat vrijwel de hele berg en is het enige gouvernement in Syrië met een Druzische meerderheid. In de jaren 1980 bestond de bevolking voor 87,6% uit Druzen, 11% christenen (meest Grieks-orthodox) en 2% soennitische moslims; in 2010 telde het gouvernement ongeveer 375.000 inwoners, 90% Druzen, 7% christenen en 3% soennieten. Het christelijke aandeel is door lage geboortecijfers en sterke emigratie gedaald.

De Arabischtalige Wikipedia beschrijft de hele berg als een archeologische zone met honderden vindplaatsen uit de Romeinse, Byzantijnse en Nabateese periode, waaronder tempels, kerken, cisternes, wijnpersen, kloosters en geplaveide straten. Wijnbouw is het belangrijkste gewas, naast appels, peren, tarwe en gerst.[1][3][4]