Bab Sharqi

De poort werd rond 200 n.Chr. aangelegd en door de Romeinen aan de zon gewijd. Volgens de Arabischtalige Wikipedia kreeg zij haar huidige vorm onder keizer Septimius Severus en werd zij onder Caracalla voltooid, naar verluidt op de plaats van een eerdere Griekse Zonnepoort; een reliëf van een zonneschijf boven de poort bestaat als gevolg van restauratiewerkzaamheden niet meer.

Volgens de Duitstalige Wikipedia trok de bevelhebber Khalid ibn al-Walid op 18 september 634 tijdens de islamitische verovering door deze poort Damascus binnen. Omdat de drievoudige poort slecht geschikt was voor de verdediging, werd zij in de 12e eeuw onder Nur ad-Din gedeeltelijk dichtgemetseld; alleen de middelste opening bleef behouden en werd tot een geknikte toegang omgevormd, en er werd een minaret toegevoegd. De grote gevel werd in de jaren 1960 gerestaureerd.[1][2][3]

De poort heeft een grote centrale doorgang voor karavanen en rijverkeer, geflankeerd door twee kleinere doorgangen voor voetgangers. De decoratie is minimaal: uitspringende pilasters zijn het enige ornament. Mogelijk werd zij versterkt door flankerende torens. Met haar breedte van 26 meter overspande zij de decumanus, later de Rechte Straat, die een rijbaan van 14 meter en twee overdekte zuilengangen had; resten van deze zuilengangen zijn binnen de poort bewaard.[1][2][3]

De Rechte Straat, die in bijbelse bronnen wordt genoemd, verbindt Bab Sharqi nog altijd met de westelijke poort, Bab al-Jabiyah. De omliggende christelijke wijk is naar de poort genoemd; in de buurt liggen de Armeens-apostolische kathedraal van Sint-Sarkis, de Melkitische al-Zeitounkerk en, iets naar het noorden, het Huis van Ananias. UNESCO rekent de stadsmuren en poorten tot de belangrijkste kenmerken van het werelderfgoed Oude stad Damascus.[1][2][3][4]

De bronnen documenteren geen actuele toestand van de poort. Zij vermelden de restauratie van de gevel in de jaren 1960 en het verlies van het zonnereliëf door restauratiewerkzaamheden (ongedateerd). De verklaring van UNESCO uit 2009 noemt de muren en poorten als bewaarde kenmerken van de oude stad.[2][3][4]