Al-Safa

Het veld telt ten minste 38 sintelkegels en maakt deel uit van het noordelijke gedeelte van het alkalische vulkanische veld Harrat al-Sham, dat volgens de Duitstalige Wikipedia ongeveer 50.000 km² beslaat in Syrië, Jordanië, Israël/Palestina en Saoedi-Arabië. De Arabischtalige Wikipedia beschrijft een ruwweg cirkelvormig gebied van 16 tot 19 km doorsnede, begrensd door de Syrische Woestijn in het noorden, de Hamad in het zuiden en het gebied al-Kura' in het zuidwesten.

Verscheidene kraters waren tijdens het Holoceen actief. Halverwege de 19e eeuw werd een kokend lavameer waargenomen – de Arabischtalige Wikipedia noemt 1850 – en bijzonder donkere gebieden in het centrum zouden deze jongste activiteit markeren. Een in 2002 gepubliceerde studie identificeerde Tulul al-Safa als de jongste van 13 lavastromen in Zuid-Syrië, Noord-Palestina en Oost-Libanon. Tot de hoogste kegels behoren Tell el-Aqzass (889 m), Tell ed-Ders (878 m) en Jabal Rgheli (874 m).[1][2][3]

In 1857 werden hier inscripties in een tot dan toe onbekend schrift ontdekt; het schrift werd naar het gebied Safaïtisch genoemd, hoewel het nu ook elders is aangetroffen. De Arabischtalige Wikipedia telt meer dan 2.000 bekende Safaïtische inscripties en schrijft ze, in navolging van sommige historici, toe aan groepen van de Lakhmiden. In de buurt liggen vindplaatsen uit het 4e millennium v.Chr., waaronder Khirbet al-Umbashi en Khirbet al-Habbariyah, en de vindplaats Jabal Sis.

De Druzen gebruikten het gebied in oorlogstijd als toevluchtsoord. Tijdens de burgeroorlog werd al-Safa de laatste enclave van ISIL in de gouvernementen Suwayda en Rif Dimashq; regeringstroepen namen er op 17 november 2018 de controle over.[1][3]

Het gebied ligt geheel in het gouvernement Suwayda, waarvan de grens zijn rand volgt. Het is dunbevolkt; volgens de Engelstalige Wikipedia wordt het alleen bezocht door rondtrekkende bedoeïenen en af en toe archeologen. De Arabischtalige Wikipedia vermeldt plannen om Tulul al-Safa als natuurlijke uitbreiding van het reservaat Lajat tot geopark aan te wijzen.[1][2][3]