Κρακ των Ιπποτών

Σύμφωνα με τον ιστορικό Ιμπν Σαντάντ, ο Μιρδασίδης εμίρης του Χαλεπιού και της Χομς εγκατέστησε κουρδικά στρατεύματα στον χώρο το 1031, εξ ου και το όνομα Χισν αλ-Ακράντ, «φρούριο των Κούρδων». Τον Ιανουάριο του 1099 ο στρατός της Α΄ Σταυροφορίας υπό τον Ραϋμόνδο της Τουλούζης συνάντησε το οχυρό και το κατέλαβε για σύντομο διάστημα· ο μόνιμος σταυροφορικός έλεγχος άρχισε το 1110 υπό τον Ταγκρέδο. Το 1142 ο κόμης Ραϋμόνδος Β΄ της Τρίπολης το παρέδωσε στους Ιωαννίτες.

Οι Ιωαννίτες έχτιζαν ένα νέο κάστρο έως ότου έπληξε σεισμός το 1170· η γερμανική Wikipedia καταγράφει επίσης σεισμό το 1157. Μετά από έναν ακόμη σεισμό το 1201/02 ακολούθησε η επέκταση του 13ου αιώνα που έδωσε στο κάστρο τη σημερινή του μορφή. Το 1271 ο σουλτάνος Μπαϊμπάρς το κατέλαβε αφού υπονόμευσε έναν πύργο· στις 8 Απριλίου η φρουρά παραδόθηκε, εξαπατημένη από μια πλαστή επιστολή του Μεγάλου Μαγίστρου της. Οι Μαμελούκοι επισκεύασαν τις ζημιές, και το 1285 ο Καλαούν πρόσθεσε έναν τετράγωνο πύργο.

Κατά την οθωμανική περίοδο το κάστρο στέγαζε έναν λόχο γενιτσάρων και ήταν το κέντρο μιας φορολογικής περιφέρειας. Στα τέλη του 19ου αιώνα αναπτύχθηκε μέσα σε αυτό ένα χωριό περίπου 500 κατοίκων. Στις 16 Νοεμβρίου 1933 το κάστρο πέρασε υπό γαλλικό έλεγχο· οι χωρικοί μετεγκαταστάθηκαν και αποζημιώθηκαν, και ακολούθησαν εκκαθάριση και αναστήλωση υπό τον Πιερ Κουπέλ (1934–1936 σύμφωνα με τη γερμανική Wikipedia). Η αγγλική Wikipedia αναφέρει ότι η Συρία ανέλαβε τον έλεγχο με την ανεξαρτησία το 1946, ενώ η γερμανική Wikipedia παραπέμπει σε συνθήκη της 7ης Φεβρουαρίου 1949.[1][2]

Το Κρακ είναι κάστρο αναβαθμίδας που εξελίχθηκε σε πλήρως ανεπτυγμένο ομόκεντρο κάστρο μετά την επέκταση του 13ου αιώνα. Το εσωτερικό κάστρο του 1142–1170 είχε μεσοπύργιο τείχος με ελαφρώς προεξέχοντες τετράγωνους πύργους. Τον 13ο αιώνα η δυτική και η νότια πλευρά του απέκτησαν απότομη πρανή επένδυση (γλάσις) με μεγάλους στρογγυλούς πύργους, από τους οποίους ο νοτιοδυτικός στέγαζε τον Μεγάλο Μάγιστρο. Η αίθουσα των Ιπποτών έχει γοτθικά διάτρητα διακοσμητικά, πιθανώς της δεκαετίας του 1230.

Ο εξωτερικός περίβολος, ύψους περίπου 9 m, έχει έντονα προεξέχοντες στρογγυλούς πύργους και κιβωτιόσχημες καταχύστρες που θυμίζουν τα έργα στην Ακρόπολη του Χαλεπιού. Από τη βορειοανατολική πύλη μια θολωτή τεθλασμένη είσοδος μήκους 137 m, εφοδιασμένη με οπές καταχύσεως, ανεβαίνει στον εσωτερικό περίβολο.[1][2]

Για τους Ιωαννίτες το κάστρο ήταν ταυτόχρονα στρατιωτική βάση και διοικητικό κέντρο των κτήσεών τους στην Κομητεία της Τρίπολης. Στο πρώτο μισό του 13ου αιώνα είχε φρουρά περίπου 2.000 ανδρών· από εδώ οι ιππότες εισέπρατταν φόρο υποτέλειας από τη Χάμα και τη Χομς και οργάνωναν εκστρατείες, για παράδειγμα κατά της Χάμα το 1230 και το 1233. Το 1218 ο βασιλιάς Ανδρέας Β΄ της Ουγγαρίας το αποκάλεσε «κλειδί των χριστιανικών εδαφών».

Μετά το 1271 το παρεκκλήσι των Ιωαννιτών μετατράπηκε σε τέμενος με δύο μιχράμπ. Σύμφωνα με τη γερμανική Wikipedia, το φρούριο παρέμεινε σε στρατιωτική χρήση έως τις αρχές του 19ου αιώνα· το 1894 η έδρα της περιφέρειας μεταφέρθηκε στο Ταλκαλάχ. Επί Γαλλικής Εντολής έγινε ένας από τους κύριους τουριστικούς προορισμούς του Λεβάντε.[1][2]

Το κάστρο είναι ένας από τους λίγους τόπους όπου σώζεται σταυροφορική ζωγραφική: τοιχογραφίες ήρθαν στο φως το 1935, το 1955 και το 1978 καθώς φθείρονταν μεταγενέστερα κονιάματα, μεταξύ αυτών μια Υπαπαντή του Ιησού στο εξωτερικό του παρεκκλησιού. Η UNESCO περιγράφει το Κρακ ως το καλύτερα διατηρημένο σταυροφορικό κάστρο και αρχέτυπο του μεσαιωνικού κάστρου των στρατιωτικών ταγμάτων.[1][2][3]

Κατά τον εμφύλιο πόλεμο το κάστρο καταλήφθηκε από αντάρτες το 2011/12. Τον Αύγουστο του 2012 βομβαρδισμοί του συριακού στρατού προκάλεσαν ζημιές στο παρεκκλήσι· περαιτέρω ζημιές προκλήθηκαν από αεροπορικές επιδρομές τον Ιούλιο του 2013 και στις 18 Αυγούστου 2013. Τον Μάρτιο του 2014 (στις 20 Μαρτίου σύμφωνα με τη γερμανική Wikipedia) οι κυβερνητικές δυνάμεις ανακατέλαβαν το κάστρο και το χωριό. Το μνημείο περιλαμβάνεται στον Κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε Κίνδυνο από το 2013.

Μεταξύ 2016 και 2024 μια ουγγρική αποστολή του Πανεπιστημίου Péter Pázmány συντόνισε εκτεταμένη αναστήλωση, που περιλάμβανε τη συντήρηση των τοιχογραφιών του παρεκκλησιού, την ανακατασκευή της πύλης του Μπαϊμπάρς και την επισκευή των πολεμικών ζημιών και των ζημιών από τον σεισμό του 2023.[1][2][3]