Παλάτι αλ-Αζμ

Η αγγλική και η αραβική Wikipedia χρονολογούν την κατασκευή στο 1749, η γερμανική στο 1750· σύμφωνα με την αραβική Wikipedia, ξύλινες επιγραφές σε αρκετές αίθουσες φέρουν το έτος 1163 Εγίρας. Χορηγός ήταν ο Ασαάντ Πασά αλ-Αζμ, Οθωμανός κυβερνήτης της Δαμασκού, ο οποίος έχτισε και το γειτονικό Χαν Ασαάντ Πασά. Το ανάκτορο βρίσκεται στη θέση ενός μαμελουκικού ανακτόρου· η γερμανική Wikipedia κατονομάζει εκείνο του εμίρη Τινγκίζ (βασ. 1312–1330), και η αραβική εικάζει ότι αυτό το παλαιότερο κτίριο καταστράφηκε κατά την εισβολή του Ταμερλάνου το 1401. Σύμφωνα με τις πηγές, περίπου 800 εργάτες το έχτισαν σε δύο έως τρία χρόνια.

Μετά τον θάνατο του χορηγού οι απόγονοί του κατοικούσαν στο ανάκτορο· ο αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας το επισκέφθηκε το 1898. Η οικογένεια πούλησε την κεντρική οικογενειακή πτέρυγα στις αρχές της Γαλλικής Εντολής για 4.000 χρυσές λίρες – το 1920 σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, το 1922 σύμφωνα με την αραβική. Κατά τον γαλλικό βομβαρδισμό της παλαιάς πόλης στη Μεγάλη Συριακή Εξέγερση του 1925, η κύρια αίθουσα υποδοχής, τα λουτρά και οι στέγες κάηκαν και τοίχοι καταστράφηκαν. Οι αρχιτέκτονες Λισιέν Καβαρό και Μισέλ Εκοσάρ ανοικοδόμησαν τις κατασκευές σε απλοποιημένη, λιγότερο διακοσμημένη μορφή· στη συνέχεια το ανάκτορο χρησιμοποίησε το Γαλλικό Ινστιτούτο.

Το ινστιτούτο αποχώρησε το 1946. Το 1951 η συριακή κυβέρνηση αγόρασε το συγκρότημα (για 100.000 συριακές λίρες σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, 100.010 σύμφωνα με την αραβική) και ίδρυσε το μουσείο, το οποίο σύμφωνα με την αραβική Wikipedia άνοιξε στις 13 Σεπτεμβρίου 1954. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 η οικογενειακή πτέρυγα που είχε καταστραφεί το 1925 αναστηλώθηκε, εν μέρει με λίθους από κατεδαφισμένα κτίρια της ίδιας περιόδου. Η αναστήλωση τιμήθηκε με το Βραβείο Αρχιτεκτονικής Αγά Χαν (κύκλος 1981–1983).[1][2][3]

Το συγκρότημα καλύπτει περίπου 6.400 m² και περιγράφεται ως παράδειγμα της παραδοσιακής δαμασκηνής οικίας. Χωρίζεται στο χαρεμλίκι (οικογενειακή πτέρυγα) με τα ιδιωτικά διαμερίσματα και ένα μικρής κλίμακας χαμάμ, στο σελαμλίκι (πτέρυγα επισκεπτών) με αίθουσες υποδοχής και αυλή, και σε μια πτέρυγα για το υπηρετικό προσωπικό, την κουζίνα και τις αποθήκες στα βόρεια. Η γερμανική Wikipedia μετρά 16 αίθουσες υποδοχής και ιβάν και στα δύο τμήματα.

Χρησιμοποιήθηκαν ασβεστόλιθος, ψαμμίτης, βασάλτης και μάρμαρο. Ο αρχαιολόγος Άντριου Πίτερσεν χαρακτηρίζει τις εναλλασσόμενες στρώσεις λευκού ασβεστόλιθου και μαύρου βασάλτη (αμπλάκ) χαρακτηριστικές της μνημειακής λιθοδομής της Δαμασκού. Οι ξύλινες οροφές είναι ζωγραφισμένες και πολλά δωμάτια έχουν μαρμάρινες λεκάνες. Μόνο η πύλη της εισόδου είναι πλούσια διακοσμημένη, όχι οι προσόψεις.[1][2][3]

Το Μουσείο Τεχνών και Λαϊκών Παραδόσεων παρουσιάζει ανασυνθεμένες σκηνές της καθημερινής ζωής, ενδυμασίες, μουσικά όργανα, όπλα και χειροτεχνίες όπως γυαλί, χαλκό και υφάσματα. Σύμφωνα με την αραβική Wikipedia, νέες εκθεσιακές αίθουσες άνοιξαν το 2011, μεταξύ αυτών μία που φέρει το όνομα του πρώτου διευθυντή του μουσείου, Σαφίκ Ιμάμ. Η UNESCO συγκαταλέγει το ανάκτορο στα μνημεία που θεμελιώνουν το καθεστώς Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Αρχαίας Πόλης της Δαμασκού.[1][2][3][4]

Οι πηγές δεν περιέχουν πρόσφατη χρονολογημένη δήλωση για την κατάσταση του κτιρίου· το τελευταίο τεκμηριωμένο γεγονός είναι το άνοιγμα νέων αιθουσών το 2011. Το 2013 η UNESCO ενέταξε τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Συρίας, μεταξύ αυτών την Αρχαία Πόλη της Δαμασκού, στον Κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε Κίνδυνο.[3][4]