Σερτζίλλα · Φωτογραφία: Haubi|Gerhard Haubold · CC BY-SA 4.0 · Wikimedia Commons · Καταγραφή 1994
Σερτζίλα
Τοπική ονομασία: سرجيلا
Η Σερτζίλλα είναι πρωτοβυζαντινός οικισμός στον Ασβεστολιθικό Όγκο της βορειοδυτικής Συρίας, στο Κυβερνείο Ιντλίμπ, σε υψόμετρο περίπου 700 μέτρων στο Τζεμπέλ Ζάουιγε (Τζεμπέλ Ρίχα), κοντά στην αλ-Μπάρα. Οι καλά διατηρημένες οικίες και τα κοινόχρηστα κτίριά της του 5ου και 6ου αιώνα την καθιστούν μία από τις πιο γνωστές Νεκρές Πόλεις. Σύμφωνα με το Wikidata (συνιστώσα 1348-004), αποτελεί μέρος του Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς «Αρχαία Χωριά της Βόρειας Συρίας».
Ιστορία
Η γερμανική Wikipedia χρονολογεί την αρχή του οικισμού στα μέσα του 4ου αιώνα και το τέλος του μετά τον 7ο αιώνα. Η αγγλική Wikipedia αναφέρει το 473 ως έτος κατασκευής της Σερτζίλλα· η γερμανική Wikipedia το ταυτίζει με τη χρονολογία (έτος 784 της σελευκιδικής χρονολόγησης) ενός ψηφιδωτού στο λουτρό. Ο οικισμός αναπτύχθηκε σε μια φυσική λεκάνη και ευημέρησε χάρη στα σταφύλια και τις ελιές· η εξόρυξη ασβεστόλιθου ήταν επίσης συνηθισμένη, ενίοτε ακριβώς κάτω από κτίρια. Όπως οι περισσότερες Νεκρές Πόλεις, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, η Σερτζίλλα εγκαταλείφθηκε τον 7ο αιώνα, αφού η αραβική κατάκτηση διέκοψε τους εμπορικούς δρόμους μεταξύ Αντιόχειας και Απάμειας. Η UNESCO τοποθετεί την εγκατάλειψη των αρχαίων χωριών στο σύνολό τους μεταξύ 8ου και 10ου αιώνα.
Ο Μελχιόρ ντε Βογκουέ μελέτησε τον χώρο τη δεκαετία του 1860. Ο Χάουαρντ Κρόσμπι Μπάτλερ τον επισκέφθηκε με την αποστολή του Πρίνστον το 1899/1900 και ξανά το 1904/05· σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, το ψηφιδωτό δάπεδο που είχε βρει η ομάδα είχε εξαφανιστεί όταν επέστρεψε.[1][2][4]
Αρχιτεκτονική
Στο κέντρο βρίσκονται δίπλα-δίπλα δύο κτίρια του 5ου αιώνα: ένας ανδρώνας, οίκος συνάθροισης και φιλοξενίας ανδρών με διώροφη κιονοστοιχία και κιονόκρανα του τύπου που ο Μπάτλερ ονόμασε «συριακό», και ένα λουτρό. Το ψηφιδωτό του λουτρού απεικονίζει μια ροδιά· μια επιγραφή κατονομάζει ως δωρητές τον Ιουλιανό και τη σύζυγό του Δόννα. Το βόρειο τμήμα περιλάμβανε χώρους ανάπαυσης και αποδυτήρια, το νότιο θερμά και ψυχρά λουτρά.
Πολυάριθμες διώροφες οικίες από ασβεστολιθικούς λίθους, ορισμένες με στοές και γείσα (όπως η Οικία αρ. 18, πιθανώς του ύστερου 5ου αιώνα), αντανακλούν τον πλούτο της κοινότητας· πίσω από μια έπαυλη υπάρχει ένα χαμηλωμένο κτίριο με ελαιοπιεστήριο. Από την τρίκλιτη βασιλική, που ο Μπάτλερ χρονολόγησε στα μέσα του 5ου αιώνα, σώζονται μόνο τμήματα της αψίδας, του μαρτυρίου και της νότιας πρόσοψης.[1][2]
Ιστορική χρήση και σημασία
Η αραβική Wikipedia περιγράφει τους κατοίκους ως αγρότες που συνδύαζαν τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την παραγωγή ελαιολάδου, μιλούσαν συριακά, γνώριζαν ελληνικά και προσηλυτίστηκαν από την ειδωλολατρία στον χριστιανισμό. Η UNESCO αποτιμά τα αρχαία χωριά της Βόρειας Συρίας ως μαρτυρία της αγροτικής ζωής στην ύστερη αρχαιότητα και της διάδοσης του χριστιανισμού στις κοινότητες των χωριών. Το μνημείο εγγράφηκε το 2011 και περιλαμβάνεται στον Κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε Κίνδυνο από το 2013· η αγγλική Wikipedia αντιθέτως αναφέρει το 2011 για την ένταξη στον κατάλογο κινδύνου.[1][3][4]
Χρονολόγιο
- μέσα 4ου αι.
Αρχή του οικισμού σύμφωνα με τη γερμανική Wikipedia.[2]
- 473
Χρονολογημένο ψηφιδωτό στο λουτρό (έτος 784 της σελευκιδικής χρονολόγησης).[1][2]
- δεκαετία 1860
Πρώτη επιστημονική μελέτη από τον Μελχιόρ ντε Βογκουέ.[1][2]
- 1899–1905
Επισκέψεις της αποστολής του Πρίνστον υπό τον Χάουαρντ Κρόσμπι Μπάτλερ.[1][2]
- 2011
Εγγραφή του Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς «Αρχαία Χωριά της Βόρειας Συρίας».[4]
- 2013
Ένταξη στον Κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε Κίνδυνο.[4]
- Μάιος 2019
Πυραυλικά πλήγματα προκαλούν ζημιές στο δυτικό τμήμα.[1]
Συλλογή εικόνων
Καταγεγραμμένη κατάσταση
Μερικώς κατεστραμμένο · κατά το 2019
Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, πρόσφυγες ζούσαν στα ερείπια από το 2012 έως το 2015, κατασκευάζοντας φούρνους και μια τουαλέτα και προκαλώντας μικρές ζημιές. Στο δυτικό τμήμα μια στρατιωτική διμοιρία χρησιμοποίησε ερείπια ως καταλύματα και πρόσθεσε τσίγκινες στέγες. Τον Μάιο του 2019 τρεις πύραυλοι έπληξαν το δυτικό τμήμα· μια οικία που είχε μετατραπεί σε ξενώνα το 2011 έχασε τη στέγη της.[1]
Επίσκεψη
Άφιξη & διαμονή
Τεκμηριωμένες υπηρεσίες μεταφοράς, διαμονής και συγκοινωνίας σε Ιντλίμπ:
Ιατρικές υπηρεσίες κοντά
Απόσταση σε ευθεία γραμμή από αυτόν τον τόπο. Δεδομένα: OpenStreetMap, έως 2026-10-30. Η λειτουργία δεν έχει επαληθευτεί – τηλεφωνήστε πριν πάτε.
Πηγές (11)
- Wikipedia (en): Serjilla rev. 1365340179 · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- Wikipedia (de): Serjilla rev. 253770300 · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- Wikipedia (ar): سرجيلا rev. 70704678 · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- UNESCO World Heritage Centre: Ancient Villages of Northern Syria · 2026-10-30
- Wikidata · CC0 · 2026-10-30
- Wikipedia (es) · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- Wikipedia (fr) · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- Wikipedia (it) · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- Wikipedia (pl) · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- Wikipedia (pt) · CC BY-SA 4.0 · 2026-10-30
- OpenStreetMap · ODbL · 2026-10-30
Welterbe-Zugehörigkeit nur über Wikidata belegt (P757 1348-004, P361 Q393841, P1435 Q43113623); die UNESCO-Seite im Paket nennt die einzelnen Bestandteile nicht. QID Q393841 als „Ancient Villages of Northern Syria“ zugeordnet nach dem Paket Q1112125 (basis: Wikidata P361 Q393841). Konflikte: Baujahr 473 (en) ist nach de das Mosaikdatum, Siedlungsbeginn Mitte 4. Jh. (de); Fund des Mosaiks 1899 (en) vs. 1900 (de); Aufgabe 7. Jh. (en) vs. 8.–10. Jh. für die Dörfer insgesamt (UNESCO); Gefährdungsliste 2011 (en) vs. 2013 (UNESCO); Entfernungen (65 km N von Hama / 80 km SW von Aleppo laut en, 35 km S von Idlib laut de; ar-Angabe unklar) nicht übernommen. „Pompeji des Ostens“ und die Bezeichnung der Raketen als „Vakuumraketen russischer Herkunft“ (en) nicht übernommen. Zustandsberichte (SOC) der UNESCO nicht im Paket.