Όρος Κασιούν

Η αγγλική Wikipedia αναφέρει ως υψηλότερο σημείο τα 1.151 m, η γερμανική Wikipedia τα 1.150 m και η αραβική Wikipedia «περισσότερα από 1.150 m». Η αραβική Wikipedia περιγράφει το βουνό ως προέκταση των δυτικών συριακών οροσειρών. Το όνομα ίσως σημαίνει «σκληρός και ξηρός» στα συριακά, κάτι που ταιριάζει με το γυμνό βραχώδες βουνό χωρίς χλόη ή νερό.

Η ενδημική Iris damascena φύεται σε μεγάλο υψόμετρο στις απότομες ανατολικές πλαγιές. Δεν απολαμβάνει επίσημης προστασίας και χαρακτηρίζεται κρισίμως κινδυνεύουσα· μέρος του ενδιαιτήματός της, ωστόσο, βρίσκεται σε στρατιωτική ζώνη κοντά στη βάση της Δημοκρατικής Φρουράς που είναι κλειστή για τους πολίτες, και το απότομο έδαφος εμποδίζει την οικοδόμηση.[1][3]

Μια παλαιότερη περιγραφή που παραθέτει η αραβική Wikipedia αναφέρει ένα κοιμητήριο των ευσεβών στην πλαγιά του και μια μεγάλη συνοικία με τάφους, ξενώνες, σχολές, δύο τεμένη της Παρασκευής, ένα νοσοκομείο και μια μεγάλη αγορά, που εποικίστηκε αρχικά από ανθρώπους από την Ιερουσαλήμ οι οποίοι έφυγαν πριν από την κατάκτησή της από τον Σαλαντίν. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η αστική ανάπτυξη έφτασε στο βουνό τον 19ο και τον 20ό αιώνα.

Από την αρχή του εμφυλίου πολέμου το βουνό οχυρώθηκε ισχυρά από τις κυβερνητικές δυνάμεις· ο στρατός έσκαψε ένα δίκτυο σηράγγων για τη στάθμευση της Δημοκρατικής Φρουράς και το χρησιμοποίησε για θέσεις ελεύθερων σκοπευτών και πυροβολικού. Η πρόσβαση του κοινού ήταν περιορισμένη έως το τέλος της διακυβέρνησης Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024.[1][2][3]

Στην κορυφή βρίσκονται αναμεταδότες ραδιοτηλεόρασης και τηλεπικοινωνιών, ενώ εστιατόρια και καφέ προσφέρουν θέα στην πόλη. Το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλαγιά· η αραβική Wikipedia αναφέρει επίσης δύο ιστορικούς θόλους, το παρατηρητήριο Κούμπατ αλ-Σαγιάρ στο Τζαμπάλ αλ-Τζανκ και τον πλέον κατεστραμμένο Κούμπατ αλ-Νασρ.

Ο πιο γνωστός χώρος είναι το Σπήλαιο του Αίματος (Μαγάρατ αλ-Νταμ): κατά την παράδοση εκεί έζησε ο Αδάμ, και μεσαιωνικές αραβικές ιστορίες το κατονομάζουν ως τον τόπο όπου ο Κάιν σκότωσε τον Άβελ. Σε περιόδους ξηρασίας οι άρχοντες της Δαμασκού ανέβαιναν εκεί για να προσευχηθούν για βροχή· ένα μικρό τέμενος πάνω από το σπήλαιο περιέχει τις κόγχες προσευχής των σαράντα αγίων (Αμπντάλ). Χαμηλότερα βρισκόταν το Σπήλαιο της Πείνας, σήμερα κρυμμένο από σπίτια, και σε άλλη πλευρά ένα σπήλαιο που φέρεται ως εκείνο των Επτά Κοιμωμένων – ισχυρισμός που οι πηγές χαρακτηρίζουν αμφίβολο.[1][2][3]