Κάστρο Μασγιάφ

Οι πηγές διαφωνούν για την προέλευσή του: η αγγλική Wikipedia αναφέρει βυζαντινά θεμέλια, η αραβική ρωμαϊκή ίδρυση, επικαλούμενη τον Βόλφγκανγκ Μίλερ-Βίνερ. Σύμφωνα με την αραβική Wikipedia, το κάστρο άλλαξε κατόχους πολλές φορές τον 10ο και 11ο αιώνα – Χαμδανίδες (967), Βυζαντινοί (969), Φατιμίδες, Μιρδασίδες – και πέρασε στους Μπανού Μουνκίντ της Σαϊζάρ το 1081.

Το 1141 οι Νιζαρίτες κατέλαβαν το κάστρο από τον Σανκούρ, ο οποίος το κατείχε για λογαριασμό των Μπανού Μουνκίντ· ο Ρασίντ αντ-Ντιν Σινάν το οχύρωσε εκ νέου. Από τα μέσα του 12ου έως τα τέλη του 13ου αιώνα η Μασιάφ ήταν η πρωτεύουσα ενός νιζαρίτικου εμιράτου. Ο Σαλαντίν την πολιόρκησε τον Μάιο του 1176 (η αραβική Wikipedia αναφέρει 22 Μαΐου), αλλά σύντομα συνήψε ανακωχή. Το 1260 η Μασιάφ παραδόθηκε στους Μογγόλους (η αραβική Wikipedia αναφέρει 1258)· μετά τη Μάχη του Αΐν Τζαλούτ οι Νιζαρίτες την ανέκτησαν. Τον Φεβρουάριο του 1270 ο Μαμελούκος σουλτάνος Μπαϊμπάρς κατέλαβε το κάστρο.

Το 1808 Νουσαΐρι (Αλαουίτες) σκότωσαν τον Ισμαηλίτη εμίρη και κατέλαβαν το κάστρο· οι Ισμαηλίτες το ανέκτησαν με οθωμανική βοήθεια. Τη δεκαετία του 1830 τα στρατεύματα του Ιμπραήμ Πασά προκάλεσαν σοβαρές ζημιές. Κατά τη Γαλλική Εντολή (1920–1946) στάθμευε εκεί γαλλική φρουρά σύμφωνα με την αραβική Wikipedia.[1][2]

Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, τα περισσότερα από τα σημερινά κατάλοιπα χρονολογούνται από τη νιζαρίτικη οικοδομική φάση του 12ου αιώνα, με περαιτέρω στρώματα που πρόσθεσαν Ισμαηλίτες, Μαμελούκοι και Οθωμανοί. Η αραβική Wikipedia περιγράφει έναν περίπου τετράγωνο εσωτερικό πύργο-ακρόπολη στο υψηλότερο, νότιο τμήμα του βράχου με γωνιακούς πύργους και αυλή, που περικλείεται από ένα εσωτερικό και ένα εξωτερικό τείχος με ορθογώνιους και πολυγωνικούς πύργους. Η κύρια είσοδος στη νοτιοδυτική γωνία στρίβει σε ορθή γωνία μέσα από δύο αίθουσες σε έναν διάδρομο 65 μέτρων, εν μέρει λαξευμένο στον βράχο. Ένα ανάκτορο στο άνω τμήμα φέρει επιγραφή με χρονολογία 1226· μετά τη μαμελουκική κατάληψη η είσοδος ανοικοδομήθηκε εκτενώς.[1][2]

Το κάστρο έλεγχε εμπορικούς δρόμους προς την ενδοχώρα και προς τη Μπανιγιάς και ήταν το κέντρο των Σύρων Νιζαριτών, γνωστών και ως Ασσασίνων, τον 12ο και 13ο αιώνα. Στα τέλη του 18ου αιώνα έγινε έδρα μιας ισμαηλιτικής ηγεμονικής οικογένειας· η οικία του εμίρη Μουσταφά αλ-Μουλχίμ χτίστηκε το 1793. Σύμφωνα με την αραβική Wikipedia, παρέμεινε κατοικημένο έως την περίοδο της Εντολής.[1][2]

Από το 2000 η συριακή διεύθυνση αρχαιοτήτων αναστήλωσε το κάστρο μαζί με το Aga Khan Trust for Culture· η αραβική Wikipedia αναφέρει το 2005 ως έτος ολοκλήρωσης. Απομακρύνθηκαν τόνοι μπάζων, το τσιμέντο που είχε χρησιμοποιηθεί τη δεκαετία του 1980 αντικαταστάθηκε με παραδοσιακά υλικά, και στα ευρήματα περιλαμβάνονταν ένας διάδρομος, λουτρά, αγωγοί δεξαμενών και 360 νομίσματα. Οι πηγές δεν περιέχουν νεότερη χρονολογημένη δήλωση για την κατάσταση.[1][2]