Τραχωνίτις

Η αγγλική και η γερμανική Wikipedia αναφέρουν έκταση περίπου 900 km²· σχηματίζει ένα τρίγωνο μεταξύ της γραμμής Ιζρά–Σάχμπα μήκους 45 km στα νότια και της περιοχής του Μπουράκ στα βόρεια. Το μέσο υψόμετρο είναι 600 έως 700 m, και ο υψηλότερος ηφαιστειακός κώνος, ακριβώς δυτικά της Σάχμπα, φτάνει τα 1.159 m. Κυριαρχούν γκρίζα, αποσαθρωμένα πεδία λάβας με οδοντωτούς βασαλτικούς ογκόλιθους· ανάμεσά τους βρίσκονται κοιλότητες (κα) με λεπτόκοκκο έδαφος, όπου τα χωριά έχουν τα χωράφια τους.

Οι πηγές είναι σπάνιες· το νερό αποθηκεύεται κυρίως σε δεξαμενές, και οι ελλείψεις είναι σοβαρές το καλοκαίρι. Η αραβική Wikipedia αποδίδει τον βασαλτικό μανδύα σε εκρήξεις του Τζαμπάλ αλ-Αράμπ, ιδίως του Τελ Σιχάν.[1][2][3]

Η περιοχή εμφανίζεται ως Αργόβ στην Εβραϊκή Βίβλο και ως Τραχωνίτις («η τραχεία χώρα») στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. Έως το 27 π.Χ. η Ρώμη την είχε παραχωρήσει στον Ηρώδη τον Μέγα, ο οποίος εγκατέστησε εκεί 3.000 Ιδουμαίους· μετά τον θάνατό του το 4 π.Χ. πέρασε στον Φίλιππο τον Τετράρχη, γύρω στο 34 μ.Χ. στην επαρχία της Συρίας και επί Τραϊανού στην επαρχία της Αραβίας. Ένας ρωμαϊκός δρόμος διέσχιζε την περιοχή, και μεταξύ 1ου και 4ου αιώνα αναπτύχθηκαν πόλεις με θέατρα, κιονοστοιχίες και ναούς, μεταξύ αυτών η Φιλιππούπολη (Σάχμπα) και η Ζόραυα (Ιζρά). Η οικοδομική δραστηριότητα κορυφώθηκε κατά τη βυζαντινή περίοδο· στη Ζόραυα ένα μαρτύριο του Αγίου Γεωργίου αντικατέστησε τον ναό το 515.

Το όνομα αλ-Λατζά καταγράφεται για πρώτη φορά τον Μεσαίωνα· πρόσφυγες από τις μογγολικές εισβολές επανεποίκισαν την περιοχή τον 13ο αιώνα. Έως τον 17ο αιώνα είχε εγκαταλειφθεί σε μεγάλο βαθμό και χρησιμοποιούνταν από τους Βεδουίνους Σουλούτ για βοσκή. Δρούζοι έποικοι έφτασαν από τα τέλη του 18ου αιώνα και ιδίως μετά το 1860, γεγονός που οδήγησε σε μάχες με τους Σουλούτ το 1868. Σύμφωνα με την αραβική Wikipedia, ένοπλες ομάδες της αντιπολίτευσης αποσύρθηκαν στη Λατζάτ στα τέλη του 2011, και τον Μάρτιο του 2012 ο στρατός εξαπέλυσε επίθεση στην περιοχή.[1][2][3]

Η αγγλική Wikipedia μετρά σχεδόν είκοσι θέσεις με ρωμαϊκά, τουλάχιστον τριάντα με βυζαντινά και τουλάχιστον δεκατρείς με ερείπια της ισλαμικής εποχής· σύμφωνα με την αραβική Wikipedia, γαλλικές αποστολές κατέγραψαν περίπου 700 αρχαιολογικές θέσεις μεταξύ 2003 και 2007. Σήμερα Δρούζοι ζουν στο κέντρο και στα ανατολικά και μουσουλμάνοι και Μελχίτες χριστιανοί σε χωριά στο δυτικό άκρο· τα περισσότερα χωριά βρίσκονται ανάμεσα σε αρχαία ερείπια.

Ένα υπουργικό διάταγμα της 31ης Μαΐου 2006 κήρυξε τη Λατζάτ προστατευόμενη περιοχή, και τον Μάιο του 2009 η UNESCO την ανακήρυξε το πρώτο – και, σύμφωνα με την αραβική Wikipedia, μέχρι σήμερα μοναδικό – αποθεματικό βιόσφαιρας της Συρίας.[1][2][3][4]