Τζέμπελ αλ-Ακράντ

Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, το υψίπεδο αποτελεί μέρος του Ασβεστολιθικού Όγκου της βορειοδυτικής Συρίας και συνεχίζει προς τα νότια τα υψίπεδα του δυτικού οροπεδίου της Αϊντάμπ· η γερμανική και η αραβική Wikipedia το εντάσσουν στο σύστημα του Ταύρου. Η κοιλάδα της Αφρίν το περικλείει στα ανατολικά και νότια, χωρίζοντάς το από την πεδιάδα του Αζάζ και το Όρος του Συμεών· στα δυτικά η κοιλάδα του ποταμού Ασουάντ το χωρίζει από τον Αμανό. Τα υψόμετρα κυμαίνονται από 700 έως 1.269 m. Η αραβική Wikipedia αναφέρει πλάτος 55 km και μήκος 75 km, περίπου 3.850 km² ή περίπου το 2% της έκτασης της Συρίας.

Το κλίμα είναι μεσογειακό, με θερμά καλοκαίρια και ψυχρούς, υγρούς χειμώνες· η αραβική Wikipedia αναφέρει μέση ετήσια βροχόπτωση στην περιοχή της Αφρίν 546,6 mm. Η περιοχή βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Αραβικής Πλάκας· στις 13 Αυγούστου 1822 ένας σεισμός μεγέθους περίπου 7,3 είχε επίκεντρο το Κουρντ Νταγ, και ακολούθησε ένας ακόμη το 1872 στο νότιο άκρο της περιοχής της Αφρίν.[1][2][3]

Σύμφωνα με τη Σαραφναμέ, Κούρδοι εμίρηδες του Κίλις κυβερνούσαν την περιοχή. Ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έως τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και απολάμβανε κάποιον βαθμό αυτονομίας έως τα μέσα του 19ου αιώνα. Τα σύνορα της Γαλλικής Εντολής τη διαίρεσαν: το βόρειο τμήμα πήγε στην Τουρκία, το νότιο παρέμεινε υπό γαλλική διοίκηση. Ο καζάς του Κουρντ Νταγ στο Κράτος του Χαλεπιού είχε 21.823 κατοίκους το 1922· σύμφωνα με τη γερμανική Wikipedia, η περιοχή έγινε μέρος της ανεξάρτητης Συρίας το 1946. Τη δεκαετία του 1930, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, Κούρδοι Αλεβίτες που είχαν διαφύγει από το Ντερσίμ εγκαταστάθηκαν στη Μαμπέτα.

Το όνομα Κουρντ Νταγ είναι η οθωμανική απόδοση του Τζαμπάλ αλ-Ακράντ. Σύμφωνα με τις πηγές, το συριακό τμήμα ονομάστηκε αργότερα Αφρίν, μετονομάστηκε σε «Τζαμπάλ αλ-Ουρούμπα» με το διάταγμα 15801 το 1977 και στη συνέχεια σε «Τζαμπάλ Χαλάμπ» (Όρος του Χαλεπιού)· το τουρκικό τμήμα ονομάζεται επίσημα Kurt Dağı («Όρος του Λύκου»).[1][2][3]

Ο πληθυσμός είναι κατά κύριο λόγο κουρδικός· οι περισσότεροι είναι σουνίτες μουσουλμάνοι της χανεφιτικής σχολής, ενώ υπάρχει και γιαζιντική παρουσία. Η κύρια καλλιέργεια είναι η ελιά, με περισσότερα από 13 εκατομμύρια δέντρα σύμφωνα με την αραβική Wikipedia, παράλληλα με δημητριακά, λαχανικά, βαμβάκι και φρούτα. Στα παραδοσιακά επαγγέλματα περιλαμβάνονται η παραγωγή ελαιολάδου και σαπουνιού και τα χειροποίητα χαλιά· η αγγλική Wikipedia αναφέρει επίσης την παραγωγή ξυλάνθρακα. Τα δάση, κυρίως πεύκα και κυπαρίσσια, περιγράφονται ως τα μεγαλύτερα του Κυβερνείου του Χαλεπιού.[1][2][3]