Τζαμπάλ αλ-Ντρούζε

Το ηφαιστειακό πεδίο είναι το νοτιότερο της Συρίας και βρίσκεται στο Οροπέδιο Χαουράν–Ντρουζ κοντά στα σύνορα με την Ιορδανία. Αποτελείται από 118 βασαλτικά ηφαίστεια, ενεργά από το κατώτερο Πλειστόκαινο έως το Ολόκαινο· ροές λάβας από ηφαίστεια ευθυγραμμισμένα από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά γεμίζουν μια μεγάλη κοιλότητα του οροπεδίου. Το πεδίο ανήκει στο αλκαλικό ηφαιστειακό πεδίο Χαράτ αλ-Σαμ, το οποίο εκτείνεται έως τη Σαουδική Αραβία.

Η υψηλότερη κορυφή είναι το Τελ Κένι με 1.803 m, ακολουθούμενο από το Τελ Τζουαλίν (1.732 m) και το Τελ Σλεϊμάν (1.703 m)· η αραβική Wikipedia αναφέρει κορυφές άνω των 1.809 m. Εδώ ο όρος «τελ» δηλώνει ηφαιστειακό κώνο. Τον χειμώνα πέφτει χιόνι· η γερμανική Wikipedia περιγράφει τα βουνά ως πιθανώς το τελευταίο καταφύγιο του σήμερα εξαφανισμένου συριακού άγριου όνου.[1][2][3]

Σύμφωνα με την αραβική Wikipedia, το βουνό ονομαζόταν Ασαλδαμός στην ελληνική, ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο και Τζαμπάλ αλ-Ραγιάν («εύφορη γη») από την πρώιμη ισλαμική περίοδο έως το τέλος των Αββασιδών. Στην περιοχή αυτή βρέθηκαν για πρώτη φορά σαφαϊτικές επιγραφές. Μετά τη μάχη του Μαρτζ Νταμπίκ (που η πηγή χρονολογεί στο 1515), οικογένειες των Χαμντάν εγκαταστάθηκαν στη Σουέιντα και στη Σάχμπα· δρουζικές φατρίες άρχισαν να φθάνουν το 1707 κατά τη διάρκεια εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο.

Από τα τέλη του 17ου και τις αρχές του 18ου αιώνα η περιοχή ήταν γνωστή ως «Τζαμπάλ αλ-Ντρουζ» έως ότου, σύμφωνα με την αραβική Wikipedia, ονομάστηκε «Τζαμπάλ αλ-Αράμπ» το 1937. Οι κάτοικοί της συμμετείχαν στη Μεγάλη Συριακή Εξέγερση κατά της Γαλλικής Εντολής. Στο παρελθόν το όνομα Τζαμπάλ αλ-Ντρουζ χρησιμοποιούνταν επίσης για μια περιοχή στο Όρος Λίβανος.[1][2][3]

Το Κυβερνείο της Σουέιντα καλύπτει σχεδόν ολόκληρο το βουνό και είναι το μόνο κυβερνείο της Συρίας με δρουζική πλειοψηφία. Τη δεκαετία του 1980 ο πληθυσμός ήταν κατά 87,6% Δρούζοι, 11% χριστιανοί (κυρίως ελληνορθόδοξοι) και 2% σουνίτες μουσουλμάνοι· το 2010 το κυβερνείο είχε περίπου 375.000 κατοίκους, 90% Δρούζους, 7% χριστιανούς και 3% σουνίτες. Το ποσοστό των χριστιανών έχει μειωθεί λόγω χαμηλής γεννητικότητας και υψηλής μετανάστευσης.

Η αραβική Wikipedia περιγράφει ολόκληρο το βουνό ως αρχαιολογική ζώνη με εκατοντάδες χώρους της ρωμαϊκής, βυζαντινής και ναβαταϊκής περιόδου, μεταξύ των οποίων ναοί, εκκλησίες, δεξαμενές, πατητήρια, μονές και λιθόστρωτοι δρόμοι. Η αμπελουργία είναι η κύρια καλλιέργεια, μαζί με μήλα, αχλάδια, σιτάρι και κριθάρι.[1][3][4]