Λίμνη του Ευφράτη (Λίμνη Άσαντ)

Η αγγλική Wikipedia αναφέρει μέγιστη χωρητικότητα 11,7 km³, αλλά δίνει δύο διαφορετικές μέγιστες επιφάνειες (525 km² και 610 km²)· η πραγματική χωρητικότητα είναι πολύ μικρότερη, 9,6 km³, με επιφάνεια 447 km². Η αραβική Wikipedia αναφέρει μέγιστη χωρητικότητα 14,1 km³.

Η δυτική όχθη έχει εξελιχθεί σε σημαντικό υγρότοπο· στη νοτιοανατολική όχθη, εκτάσεις έχουν αναδασωθεί με αειθαλή δέντρα, μεταξύ αυτών χαλέπιο πεύκο και λεύκη του Ευφράτη. Η λίμνη είναι σημαντικός τόπος διαχείμασης αποδημητικών πουλιών· πριν από το 2004 η κυβέρνηση προστάτευσε τμήματα της όχθης από τους κυνηγούς υποβαθμίζοντας τους δρόμους πρόσβασης. Το νησί Τζαζίρατ αλ-Θάουρα είναι φυσικό καταφύγιο.[1][3]

Τα πρώτα σχέδια για φράγμα στον συριακό Ευφράτη χρονολογούνται στο 1927. Το 1957 η Συρία συμφώνησε για τεχνική και οικονομική βοήθεια με τη Σοβιετική Ένωση, ακολούθησε το 1960 συμφωνία χρηματοδότησης με τη Δυτική Γερμανία και το 1965 μια ακόμη με τη Σοβιετική Ένωση. Το φράγμα κατασκευάστηκε μεταξύ 1968 και 1973· η πλήρωση του ταμιευτήρα άρχισε το 1974 με μείωση της παροχής του ποταμού. Το έργο ολοκληρώθηκε επί του προέδρου Χαφέζ αλ-Άσαντ ως μέρος των πολιτικών εκσυγχρονισμού και των αγροτικών μεταρρυθμίσεών του. Το 1975 το Ιράκ διαμαρτυρήθηκε ότι η παροχή είχε πέσει κάτω από αποδεκτό επίπεδο και απείλησε να βομβαρδίσει το φράγμα· η μεσολάβηση της Σαουδικής Αραβίας και της Σοβιετικής Ένωσης διευθέτησε τη διαμάχη.

Πριν από την κατάκλυση, ένα διεθνές πρόγραμμα σωστικών ανασκαφών διεξήχθη από το 1963 έως το 1974 σε θέσεις από την Ύστερη Νατούφια έως την οθωμανική περίοδο, μεταξύ αυτών το Τελ Αμπού Χουρέιρα, η Εμάρ, η Χαμπούμπα Καμπίρα, το Μουρεϊμπέτ, το Τελ ες-Σουεϊχάτ, το Τελ Φράι και το Ντίμπσι Φαράτζ. Το Καλάτ Τζααμπάρ, του οποίου η κορυφή του λόφου έγινε νησί, απέκτησε προστατευτικό πρανές, και δύο μιναρέδες στο Μουρεϊμπέτ και στη Μεσκενέ μεταφέρθηκαν εκτός της ζώνης κατάκλυσης.

Κατά τον εμφύλιο πόλεμο η στάθμη του νερού μειώθηκε σημαντικά, ίσως επειδή ο σταθμός ηλεκτροπαραγωγής αντλούσε περισσότερο νερό από όσο τροφοδοτούσε ο Ευφράτης. Τον Μάιο του 2026, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, η στάθμη έφτασε στο 97%, ύψος που δεν είχε παρατηρηθεί εδώ και δεκαετίες, προκαλώντας πλημμύρες κατάντη στα κυβερνεία της Ράκα και του Ντέιρ εζ-Ζορ.[1][2]

Το έργο προοριζόταν να αρδεύσει 640.000 εκτάρια και στις δύο όχθες. Τα γυψούχα εδάφη, η αλάτωση, τα καταρρέοντα κανάλια και η απροθυμία των αγροτών να μετεγκατασταθούν είχαν ως αποτέλεσμα να αρδεύονται μόνο 60.000 εκτάρια το 1984· έως το 2000 ο αριθμός είχε αυξηθεί σε 124.000 εκτάρια, το 19% του σχεδίου. Ένας αγωγός τροφοδοτεί το Χαλέπι με 80 εκατομμύρια m³ πόσιμου νερού τον χρόνο από τη λίμνη.[1][2]